پس هرگاه اين روايت - حسب افاده ابن القيّم - دلالت كند بر آنكه منع فسخ نزد عمر هم محض رأى بود واز حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ثابت نشده ، وآن حضرت منع از فسخ حج نكرده ، پس روايت عمران بن سواده هم به كمال صراحت دلالت خواهد كرد بر آنكه عمر اتفاق كرده بر آنكه تحريم متعه رأى بود كه عمر آن را احداث كرده ، وحضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) آن را ارشاد نفرموده ; چه هيچ فارقى در اين دلالت در هر دو روايت موجود نيست ، بلكه هر دو نهايت متماثل ومتقارب اند ، بلكه روايت عمران بن سواده أبلغ است در دلالت بر بطلان ثبوت منع متعه از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) [ چون ] :
أولا : قول عمران بن سواده : ( فقلت : نصيحة ) دلالت واضحه دارد بر آنكه عمران تحريم متعه را ومثل آن را شنيع وفظيع دانسته كه ذكر عيب مردم را بر آن ، عين مصلحت خلافت مآب ، وترك آن را موجب فضيحت بي حساب در روز حساب وانموده ، وتقديم تمهيد به ذكر آنكه : نزد أو نصيحتى است ، دلالت بر تعظيم وتفخيم اين امر ومزيد تفظيع وتقبيح ما صدر عنه دارد ، كما لا يخفى ، ودر روايت عمران بن حصين اين تقديم تمهيد نيست .
دوم : آنكه قول أو : ( عابت أُمتك أو رعيتك ) دلالت صريحه دارد بر آنكه عمران بن سواده تصريح كرده به عيب أمت يا رعيتِ خلافت مآب بر تحريم متعه وغير آن ; واين تصريح هم دلالت بر كمال استعظام واستشناع دارد كه با وصف آن همه مهابت وعظمت خلافت - به سبب مزيد شناعت احكامِ
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 418
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص٤١٨