رسيده است مرا كه مردى مىفرستاد وليده خود را به سوى مهمان خود .
وپر ظاهر است كه عطا از تابعين است ، پس عطا اين حكايت فعل وارسال از صحابه باكمال براي اثبات جواز آن كرده باشد ، پس ثابت شد كه حضرات صحابه هم قائل ، بلكه عامل به تحليل بودند ، وبراي غلام وپسر وبرادر وپدر تحليل إماء خود مىكردند ، وايشان بي تكلّف تصرف بر ايشان مىنمودند ، بلكه به قول مخاطب حلواى بي دود را مىخوردند ، وچسان چنين نباشد كه تحليل حسب ارشاد طاووس حلال [ تر ] از طعام است .
وبالفرض اگر عطا اين فعل وارسال از تابعين هم نقل كرده باشد ، پس آن هم براي تفضيح وتخجيل كابلى ومخاطب وديگر اسلافشان كافى است كه صدق وصلاح تابعين به شهادت جناب ختم المرسلين ( صلى الله عليه وآله وسلم ) به اعتراف خود مخاطب ثابت است وديگر أئمة سنيه هم در اثبات مدايح ومناقب ومفاخر براي تابعين اهتمام دارند .
دليل پانزدهم :
در “ مسند “ أحمد بن حنبل مسطور است :
حدّثنا عبد الله ، قال : حدّثني أبي ، حدّثنا بهز ، قال : وحدّثنا عفان ، قالا : و ( أنا ) همام ، ( نا ) قتادة ، عن أبي نضرة ، قال : قلت لجابر بن عبد الله : إن ابن الزبير ينهى عن المتعة ، وإن ابن عباس يأمر بها ! قال : فقال : على يدي جرى الحديث ، تمتّعنا مع