اينكه آن شديدتر است از روى تأثير در قلب منكر خائف از صولت عمريه ; مخدوش است به آنكه : ظاهر است كه حاضرين زمان جلالت نشان خلافت مآب صحابه بودند يا تابعين ، پس علاوة بر آنكه ثابت شد كه بعض صحابه يا تابعين انكار تحريم متعه داشتند ، پر ظاهر است كه در حضرات صحابه وتابعين كه - أهل سنت چها مبالغات كه در مدح وثناى اينها نمىكنند - نهى عمرى از نهى خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) زيادة تر تأثير نكرده باشد ; چه نزد أهل ايمان وأرباب ايقان نهى خدا ورسول زيادة تر تأثير مىكند از نهى حاكم وسلطان ، پس اين زيادة تأثير متمشى نمىشود مگر به التزام خروج اين حضرات از طريقه ايمانيه ودخول در زمره شيطانيه !
ونيز اگر خلافت مآب ذكر نهى شارع مىكرد ، وباز خود هم نهى از آن مىكرد ، اين معنا أبلغ وآكد بود در تأثير از محض نسبت نهى به نفس خطير ، ( وَلاَ يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِير ) ( 1 ) .
پس طرح ذكر نهى شارع را معلل ساختن به اشدّيت تأثير ، در حقيقت تعليل الشيء بما ينافيه هست .
ونيز خلافت مآب بر محض نسبت نهى به نفس خود اكتفا نكرده ، بلكه اولاً اباحه متعه در عهد نبوي ثابت ساخته ، نهى خود را مقابل آن گردانيده ،
هامش
1 . فاطر ( 35 ) : 14 .