علاوة بر آن مخفى نماند كه نهى متعة الحجّ به هر معنايى كه گيرند از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ثابت نشده - كما سيظهر عليك فيما بعد بأوضح تفصيل إن شاء الله الجليل - پس حمل نهى متعة الحجّ بر اظهار نهى جايز نباشد ، فكذا النهي عن متعة النكاح .
ونيز در ما بعد مىدانى كه عمر گفته است كه : سه چيز بودند در عهد رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) من حرام مىكنم آنها را ونهى مىكنم از آنها : متعة الحجّ ، ومتعة النكاح ، وحيّ على خير العمل . [ ونهى از حيّ على خير العمل ] هرگز از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ثابت نشده ( 1 ) ، پس لابد ‹ 1130 › كه مراد از تحريم آن ، تحريم از رأى خود باشد ، پس همچنين مراد از تحريم متعه هم ، تحريم از رأى خود باشد نه بيان تحريم . والله الهادي إلى الطّريق المستقيم ، والصّائن من الانهماك في العناد الذميم ، والاعتساب المليم .
ونيز به دلالت روايت عمران بن سواده - كه در ما بعد مذكور خواهد شد - ظاهر است كه تحريم متعه از خود عمر بر خلاف حكم شرع به محض رأى أو واقع شده ، وعمر هم اتفاق بر اين معنا كرده ، پس اين تأويل در حقيقت تكذيب خود خلافت مآب است !
وتعليل كابلى ايثارِ اين قول را بر ذكر دليل واضافه نهى به سوى خود به
هامش
1 . در طعن هفدهم عمر به تفصيل خواهد آمد .