خيانت وسرقت خلافت مآب ثابت ساختن است ، وحضرت أو را به أسفل دركات خيانات وضلالات انداختن ومطلوب أهل حق را به رنگ ديگر واضح نمودن وبا وصف اظهار مزيد عصبيّت خود خلافت مآب را - كما ينبغي - تفضيح فرمودن است !
ونيز خود مخاطب در باب فقهيات اين كتاب گفته :
ونيز حق تعالى مىفرمايد : ( فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاّ تَعْدِلُوا فَواحِدَةً أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ ) ( 1 ) ، يعنى اگر بترسيد كه در صورت تعدد منكوحات عدل نخواهيد كرد ، پس بر يك منكوحه قناعت كنيد يا به كنيزكان خود قضاى حاجت نماييد ، پس در اينجا سكوت در معرض بيان صريح مفيد حصر است ، خصوصاً مقام مقتضى ذكر جميع آنچه در آن عدل واجب نيست بود ، ومتعه وتحليل در اين امر پيش قدم اند ; زيرا كه در نكاح وملكِ يمين آخر ، بعض حقوق واجب مىشوند ، وبه ترك آن ظلم متصور مىگردد ، به خلاف ‹ 1124 › متعه كه غير از اجرت مقرري هيچ حقي واجب نمىشود ، وبه خلاف تحليل كه محض حلواى بي دود است ، غير از منت بردارىِ مالك فرج ، چيزى بر ذمّه نمىآيد . ( 2 ) انتهى .
هامش
1 . النساء ( 4 ) : 3 .
2 . تحفه اثناعشريه : 256 .