استمرار الاشتباه عليه بعده ، حتّى يحدّث به بعد دهر طويل ( 1 ) ، وهو يوم حدث به يكاد [ أن ] ( 2 ) يكون أعلم عصره ( 3 ) .
از اين عبارت ظاهر است كه :
اولاً : ظنّ اشتباه نزول آية ممتحنه بر ابن عباس باطل است .
وثانياً : اگر اشتباه بر ابن عباس در زمان نبوي مقدّر هم شود ، استمرار اشتباه بر أو بعد آن حضرت ناجايز است ، وتحديث ابن عباس به امر باطل بعد آن حضرت به دهر طويل ، فاسد واز حليه صحت عاطل .
پس همچنين تجويز اشتباه عدم جواز متعه در عهد جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) بر جابر جايز نباشد ، واگر اشتباه بر جابر در زمان آن حضرت مقدر شود چگونه جايز شود استمرار اشتباه بر جابر وديگر صحابه أكابر كه تا زمان نصف خلافت عمر متعه به فعل آوردند ، وجابر تحديث به آن كرد بعد آن سرور به دهرطويل ، ولله الحمد الجميل على استئصال شأفة القال والقيل ، واختلال كل توجيه وتأويل ، وانتهاك سرّ كلّ تلميع وتسويل .
دوازدهم : آنكه محمد فاخر اله آبادي در “ درّة التحقيق “ به جواب اثبات
هامش
1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( يحدّث بعده بعد دهر طويله ) آمده است .
2 . الزيادة من المصدر .
3 . [ الف ] صفحه : 796 . [ فتح الباري 9 / 274 ] .