زيادة از هيجده ( 1 ) سال باشد ، در زمان كرامت نشان سرور انس وجان ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ثابت شده ، وغايت شناعت تقريرى كه مخاطب در فقهيات در طعن وتشنيع بر متعه وارد كرده ، وهمچنين نهايت فظاعت خرافات واستهزائات ديگر اسلاف كثير الاعتساف أو به كمال وضوح لائح مىگردد .
عجب كه مخاطب با وصف انتحال اسلام وادعاى علم وفضل از عود تشنيعات عظيمه واستهزائات فخيمه به صحابه كرام ، بلكه خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) كه بالاتفاق تجويز متعه فرمودند ، باكى برنداشته در فقهيات گفته :
بلكه اگر عاقلى در أصل متعه تأمل نمايد ، بداند كه در اين عقد فاسد چه مفسده هاست كه همه ‹ 1099 › منافى شرع ومضادّ حكم الهى است . . . ( 2 ) إلى آخر .
. . إلى غير ذلك .
وابن القيّم در “ زاد المعاد “ - بعدِ ذكر قول كساني كه قائل اند به تحريم متعه روز خيبر - گفته :
وخالفهم في ذلك آخرون ، وقالوا : لم تحرّم إلاّ عام الفتح ، وقبل ذلك كانت مباحة ( 3 ) .
از اين عبارت ظاهر است كه متعه قبل عام فتح مباح بوده ، پس بنابر اين
هامش
1 . در [ الف ] ( هژده ) آمده است كه اصلاح شد .
2 . تحفه اثناعشريه : 256 .
3 . زاد المعاد 3 / 344 .