ذكر كردن أبو طالب مكي وغزالى آن را فريفته نبايد شد ، وهمچنين به حديثي كه در اين باب مذكور است فريفته نبايد شد ، وعزّ الدين بن عبد السلام كتابي نفيس در ابطال آن تصنيف كرده كه احسان وأجادت را در آن به عمل آورده ، ودر فتاواى خود هم در ذمّ وتقبيح وانكار اين هر دو صلات تطويل نموده ، وگفته كه : سزاوار است ترك آن هر دو نماز واعراض از آن وانكار بر فاعلين آن ، ولىّ امر را مىبايد كه مردم را از خواندن آن منع كند كه أو راعى است ، وهر راعى سؤال كرده خواهد شد از رعيت خود ، يعنى اگر منع نخواهد كرد مؤاخذه از أو خواهد شد ، وبعض ديگر علما هم چند كتاب تصنيف در انكار وذمّ وتسفيه فاعل آن نمودهاند .
هرگاه علماى أهل سنت صلات رغائب ‹ 936 › ونصف شعبان را باوصفى كه به تصريح يافعى علماى اخيار واولياى أحبار ( 1 ) آن را خواندهاند ، ودر حرمين شريفين هم خوانده مىشود ، ودر أقطار وأمصار شايع وذايع است ، بدعت قبيح وشنيع مىدانند ، وآن را حرام وناجايز ، ومنع كردن آن لازم ومتحتم مىپندارند ، وتصانيف در ابطال ومذمّت آن تأليف مىكنند ، وآن را مصداق بدعت وضلالت مىدانند ، چرا صلات تراويح را بدعت قبيح نمىدانند وحرام ، وناجائز نمىگويند ؟ ومخالفت حق نموده به استحسان آن قائل مىشوند ، وامر به اشاعه واذاعه آن مىكنند ، واز سنن اكيده ومستحبات
هامش
1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( اجبار ) آمده است .