از اين كلام ظاهر است كه ذوى القربى حق لازم الادا در خمس داشتند والاّ عمر دادن آن را به مسلمين ، موقوف بر اجازه نمىداشت ; چه ظاهر است كه اگر كسى تقسيم زكات كند ويك فرقه را به آن تخصيص كند ، به فِرَق ديگر نمىگويد كه شما حق خود را ترك كنيد ، هرگاه مال نزد من خواهد آمد ، به شما ادا خواهم كرد ، ونيز آن فرقه را نمىرسد كه بگويند كه : ما را حقي نزد فلان كس است .
ودر " سنن " أبو داود در روايت ابن أبي ليلى - كه مخاطب استدلال واحتجاج به آن نموده وادعاى شهرت وتواتر آن ‹ 818 › نموده - مذكور است كه :
جناب علي بن أبي طالب ( عليه السلام ) وعباس وحضرت فاطمه ( عليها السلام ) وزيد بن حارثه به خدمت جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) حاضر شدند وحضرت على ( عليه السلام ) عرض كرد :
يا رسول الله ! إن رأيت أن تولّيني حقّنا من هذا الخمس في كتاب الله ، فأُقسّمه حياتك كيلا ينازعنا ( 1 ) أحد بعدك فافعل . ففعل [ ذلك ] ( 2 ) .
پاورقی
1 . في المصدر : ( ينازعني ) .
2 . الزيادة من المصدر . انظر : سنن أبو داود 2 / 27 .