الَّذِي لَهُ
آن خداوندى كه مر او راست
مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
بادشاهى آسمانها و زمينها
وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ
و خداى بر همه چيزها از افعال و اقوال مؤمن و كافر گواه است
إِنَّ الَّذِينَ
به درستى كه آنان كه
فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ
در فتنه افگندند مردان و زنان گرويده را يعنى ايشان را عذاب كردند به آتش
ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا
پس بازنگشتند به خداى تعالى و از كفر توبه نكردند
فَلَهُمْ عَذابُ جَهَنَّمَ
پس مر ايشان راست عذاب دوزخ
وَ لَهُمْ عَذابُ الْحَرِيقِ
و مر ايشان را است عذاب آتش سوزان آوردهاند كه همان آتش سوزان كه از اخدود يعنى از كوكها كه فروبرده بودند ارتفاع گرفت به مقدار چهل ذراع و احاطه كرد بديشان و همه را بسوخت
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا
به درستى آنان كه گرويدهاند
وَ عَمِلُوا
و كردند
الصَّالِحاتِ
كارهاى شايسته
لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي
مر ايشان راست بوستانها كه مىروند
مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
از زير اشجار آن يا مساكن ايشان جويها
ذلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ
آن است رستگارى بزرگ كه دنيا و ما فيها در جنب آن خرد و مختصر است
إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ
به درستى كه گرفتن پروردگار تو
لَشَدِيدٌ
هر آئينه سخت است آن را كه به عذاب كفر گرفت هرگز وى را نجات نيست
إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ
به درستى كه خدا او آشكار كند بطش خود را بر كافران در دنيا
وَ يُعِيدُ
و بازگرداند همان را بر ايشان در آخرت و اين نشانه عدل است
وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ
و اوست آمرزنده آن را كه توبه كند و دوست دار مر آن را كه فرمان برد و اين علامت فضل است بعدل بگذارد و نابود سازد و بفضل بنوازد و افرازد بيت
فضل او دلنواز غمخواران * عدل او سينه سوز جباران
ذُو الْعَرْشِ
خداوند عرش يا مالك ملك
الْمَجِيدُ
بزرگوار در ذات و صفات
فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ
كننده آنچه خواهد
هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ
آيا آمد به تو سخن لشكرها يعنى براى تسلّى تو فرستاديم حديث جنود كفر كه بر انبياء عليه السلام بيرون آمدند .