وَ إِنْ تَعاسَرْتُمْ
و اگر دشوارى كنيد و مضايقه نمائيد اى پدر و مادر در ارضاع و مزد آن يعنى شوهر از اجرت ابا كند يا زن شير ندهد
فَسَتُرْضِعُ
پس براى شير دادن خواهد
لَهُ
مر آن فرزند را
أُخْرى
زنى ديگر يعنى مرد دايه گيرد او را براى رضيع خود و مادر را به اكراه و اجبار نفرمايد
لِيُنْفِقْ
بايد كه نفقه دهد
ذُو سَعَةٍ
خداوند فراخى و توانگرى
مِنْ سَعَتِهِ
از غناى خود يعنى به قدر توانائى خويش بر مطلقه نفقه كند
وَ مَنْ قُدِرَ
و هر كه تنگ كرده شده است
عَلَيْهِ رِزْقُهُ
بر وى روزى او يعنى فقير و تنگدست است
فَلْيُنْفِقْ
پس بايد كه نفقه كند
مِمَّا آتاهُ اللَّهُ
از آنچه خدا داده است او را
لا يُكَلِّفُ اللَّهُ
تكليف نكند خدا
نَفْساً
هيچ تنى را
إِلَّا ما آتاها
مگر آنچه به دو عطا كرده است از مال يعنى تكليف ما لا يطاق نفرمايد
سَيَجْعَلُ اللَّهُ
زود باشد كه پديد آرد خداى
بَعْدَ عُسْرٍ
پس از دشوارى و تنگدستى ،
يُسْراً
آسانى و توانگرى
وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ
و بسا از اهل ديهى كه از روى جهل و عناد
عَتَتْ
سرباز زدند و اعراض كردند
عَنْ أَمْرِ رَبِّها
از فرمان پروردگار خويش
وَ رُسُلِهِ
و از سخن پيغامبران او
فَحاسَبْناها
پس حساب خواهيم كرد ايشان را در قيامت
حِساباً شَدِيداً
حسابى سخت كه در ان استقصاء و مناقشه باشد
وَ عَذَّبْناها
و عذاب كرديم ايشان را در دنيا
عَذاباً نُكْراً
عذابى زشت و باهوال چون قوم لوط عليه السلام يا عذاب كنيم ايشان را در روز رستخيز بعد از حساب
فَذاقَتْ
پس بچشيدند اهل آن ديه
وَبالَ أَمْرِها
عقوبت كار خود را
وَ كانَ عاقِبَةُ أَمْرِها
و بود عاقبت كار ايشان
خُسْراً
زيانكارى و كدام زيان از ان بدتر كه از جنت جاويدى و لقاى الهى محروم شوند و به زندان جحيم و عذاب اليم درمانند
أَعَدَّ اللَّهُ
آماده كرده است خداى
لَهُمْ
براى مشركان
عَذاباً شَدِيداً
عذابى سخت در هر دو سرا
فَاتَّقُوا اللَّهَ
پس بترسيد از عذاب خداى تعالى
يا أُولِي الْأَلْبابِ
اى خداوندان عقل
الَّذِينَ آمَنُوا
آنان كه گرويدهاند
قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ
بتحقيق فرستاده است خداى
إِلَيْكُمْ ذِكْراً
بشما پندى يا شرفى كه قرآن است و فرستاد بشما .