اهل بيت ( عليهم السلام ) ، بلكه به حقيقت تخطئه حضرت رسول مختار ( صلى الله عليه وآله و سلم ) ، بلكه تخطئه پروردگار است - دم مىكشيدند ، و نيل خزى دنيا و آخرت ، و ظهور الحاد و عناد با اهل بيت امجاد - صلوات الله عليهم إلى يوم التناد - بر نواصى خود نمىكشيدند ، مگر ندانى كه خود مخاطب به جواب طعن يازدهم از مطاعن عمر گفته :
پس هر كه غزوه خيبر را تاريخ تحريم متعه مىگويد ، گويا دعوى غلطى در استدلال حضرت على [ ( عليه السلام ) ] مىكند ، و اين دعوى شاهد جهل و حمق او بس است . ( 1 ) انتهى .
و والد مخاطب هم در “ قرة العينين “ مثل اين كلام گفته ( 2 ) .
پس هرگاه دعوى غلط در استدلال جناب اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) به اعتراف خود مخاطب و والد او - كه به تصريح او آية من آيات الله ومعجزة من معجزات رسول الله ( صلى الله عليه وآله و سلم ) بوده ( 3 ) - شاهد جهل و حمق باشد ، پس در جهل و حمق ابوبكر كه بر طبق دعوى حضرت فاطمه ( عليها السلام ) و شهادت حضرت اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) حكم نكرده ، احدى را از عالميان ريب و شك نماند ; زيرا كه هرگاه حضرت فاطمه ( عليها السلام ) طلب فدك كرد - خواه به طريق هبه ، خواه به طريق ارث - پس اين بالبداهة حكم آن حضرت است به آنكه فدك حق آن حضرت
هامش
1 . تحفه اثنا عشريه : 302 - 303 .
2 . قرة العينين : 214 .
3 . مراجعه شود به تحفه اثنا عشريه : 184 .