دوم : آنكه آنچه ‹ 314 › دعوى كرده كه :
مرده را به آتش سوختن ، براى عبرت ديگران ( 1 ) درست است .
مجرد ادعاست ، دليلى بر آن از كتاب و سنت اقامه نكرده ، پس لايق اصغا نباشد ، و حديث نهى از تعذيب به نار - كه در “ صحيح بخارى “ و غير آن وارد است ( 2 ) - مطلق است ، قيد زنده يا مرده در آن غير مذكور است ، پس شامل باشد عدم جواز احراق مرده را هم .
سوم : آنكه نسبت حكم به بطلان روايت احراق ابوبكر لوطى را - كه خود تضعيف آن نموده - به جناب سيدمرتضى - عليه الرحمه - كذب محض و افتراى بحت است .
آرى اينقدر هست كه جناب سيد مرتضى در مقام جواب نظّامِ بى نظام - كه طعن بر جناب امير ( عليه السلام ) به احراق لوطى كرده - روايت سويد بن غفله آورده ، چنانچه در “ تنزيه الانبياء “ فرموده :
وأمّا ما حكاه - أي النظّام - من إحراقه ( عليه السلام ) اللوطي ، فالمعروف أنه ( عليه السلام ) ألقى على الفاعل والمفعول [ به ] ( 3 ) - لمّا رآهما - الجدار ، ولو
هامش
1 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( است ) افزوده شده است .
2 . اشاره است به روايت : ( لا تعذّبوا به عذاب الله ) ، مراجعه شود به صحيح بخارى 4 / 21 و 8 / 50 ، كنزالعمال 5 / 391 و سائر مصادر .
3 . الزيادة من المصدر .