متعمداً . . » إلى آخر الحديث ، ولا يظنّ كذلك بمسلم فضلا عن صحابي ، فلو وقعت هذه المسألة اليوم فلا يقبل إلاّ ببيّنة ( 1 ) .
پس واى بر دين و اسلام اهل سنت كه بر اَدانى صحابه تجويز كذب نكنند ، و دعاوى ايشان را به استدلال كتاب و سنت واجب القبول دانند ، و - العياذ بالله - بر حضرت فاطمه ( عليها السلام ) تجويز كذب و دروغ بر حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) نمايند ، و تصديق دعوى آن حضرت واجب القبول چه ، جايز القبول هم ندانند ! !
اگر نزد اهل سنت حضرت فاطمه ( عليها السلام ) هيچ شرفى و فضيلتى وثنايى و مدحى كه موجب تصديق آن جناب باشد نداشت ، آخر شرف صحبت كه آن حضرت هم داشت !
مگر آنكه اين شرف را هم از آن حضرت ( عليها السلام ) - نعوذ بالله - نفى نمايند !
اما آنچه گفته : آنچه گفتهاند كه : پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) فرموده است : « من أغضبها أغضبني » پس كمال نادانى است به لغت عرب ; زيرا كه اغضاب آن است كه شخصى به قول يا به فعل در غضب آوردن شخصى قصد نمايد .
جوابش آنكه : قصه موضوعه خطبه بنت ابى جهل دلالت صريح دارد بر آنكه در اغضاب قصد شرط نيست ; زيرا كه در آن مذكور است : « من أغضبها
هامش
1 . [ الف ] قوبل على أصل شرح العيني المسمّى ب : عمدة القارى ، و لله الحمد على ذلك . ( 12 ) . [ عمدة القاري 12 / 121 ] .