اما آنچه گفته : ابوبكر كه مظهر صفت رحمت الهى بود . . . الى آخر .
پس چرا نمىگويد كه : ابوبكر جبان و نامرد بود ، و از او سرانجام اين امور ممكن نبود ; زيرا كه حق - تعالى شأنه - در وصف اصحاب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) فرموده : ( وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدّاءُ عَلَى الْكُفّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ ) ( 1 ) يعنى : كسانى كه با حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) هستند ، سخت ترين مردمان و زياده شدت كنندگان هستند بر كفار ، و رحم كنندگان بر مؤمنين ، و هرگاه كه ابوبكر بر كفار شدت كننده نباشد ، بلكه بر ايشان رحم كننده باشد ، از مصداق اين آيه كريمه خارج باشد ، و اهل سنت و جماعت كه در فرود آوردن اين آيه كريمه بر ابوبكر و امثال او سعى كردهاند ، مخاطب بر باد ، و ضائع ساخته .
اما آنچه گفته : ‹ 181 › و در حق او ارشاد فرمودهاند : ( أرحم أُمّتي بأُمّتي أبو بكر ) .
پس بدان كه به مقتضاى ( يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ ) ( 2 ) خودِ بعض ثقات اهل سنت اين حديث را موضوع دانستهاند ، چنانچه در “ فيض القدير شرح جامع صغير “ در شرح : ( أرأف أُمّتي بأُمّتي أبو بكر . . ) إلى آخره مسطور است :
( ع ) - أي رواه أبو يعلى - من طريق ابن السلماني ، عن أبيه ،
هامش
1 . [ الف ] آخر سوره فتح سى پاره بيست و ششم . [ الفتح ( 48 ) : 29 ] .
2 . الحشر ( 59 ) : 2 .