اين عصبيت و هواى باطل تماشا كردنى است كه امرى را كه علماى سنيه از فضايل جناب امير ( عليه السلام ) مىشمارند ، بلكه خودش هم آن را فضيلت آن حضرت ( عليه السلام ) دانسته ، و ابن عباس از فضايل عظيمه آن حضرت ( عليه السلام ) كه مختص ‹ 180 › به آن جناب بود شمرده ، و به مقابله عمر هم ذكر آن كرده ، و اثبات عظمت آن حضرت ( عليه السلام ) به آن نموده ، و او سكوت نموده ، و خود خليفه اول آن را نهايتْ عظيم و جليل شمرده ، و بر معزول شدن خود از آن دل تنگ گرديده ، و ناخوش شده ، و گمان نزول چيزى در حق خود كرده ، و بكا و زارى به جهت آن كرده ، و مخاطب اهتمام اثبات شراكت ابى بكر با جناب امير ( عليه السلام ) در آن دارد ، چنان تحقير و تهوين مىكند كه - خاك به دهانش - مىگويد كه :
امرى صغير بود و لايق ابوبكر نبود ، كه مرتبه اش بلندتر از آن است .
آرى راست گفته كه چون ابوبكر لياقت اداى آن نداشت ، آن هم لايق ابوبكر نبود ، سبحان الله ! جاى عبرت است كه تبليغ آيات قرآن را به سوى كفار تحقير مىنمايد و صغير مىگويد ، و شأن ابوبكر را ارفع از آن مىداند ، فاعتبروا يا أُولي الألباب ! إن هذا لشيء عجاب .
و گو اعور ناصب به مزعوم باطل خود به اين هفوه شنيعه اثبات كمال فضيلت ابى بكر كرده ، ليكن در حقيقت به نظر [ به ] روايات سابقه كه به
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 255
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص٢٥٥