و حديث صحيح ابن عباس كه سابقاً از “ نزل الابرار “ به روايت امام احمد گذشت ، به صراحت تمام دلالت دارد بر آنكه ارسال جناب امير ( عليه السلام ) براى اداى سوره برائت بعدِ عزل ابى بكر ، فضيلت جليله و منقبت جسيمه براى آن حضرت ( عليه السلام ) بود ، و از خصال شريفه و مناقب منيفه آن جناب معدود ، پس اگر - معاذالله - اين ارسال محض بنابر اتباع رسم جاهليت بودى ، جاى منقبت و فضيلت اصلا نبودى .
و به مقتضاى حبّ الشيء يعمي ويصمّ بعض علماى اهل سنت وجهى ديگر كه افحش از اين وجه است - براى عزل ابى بكر از اداى سوره برائت - تراشيدهاند ، و آن اينكه :
چون سوره برائت متضمن فضيلت ابى بكر بود لهذا مناسب ننمود كه ابوبكر مدح خود به زبانش بيان سازد ، پس حضرت رسول خدا صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم خواست كه مدح او را كسى ديگر به كفار رساند .
و سخافت اين وجه بدان مرتبه رسيده كه خود اهل سنت آن را مردود ساختهاند ، چنانچه ابن حجر در “ فتح البارى “ گفته :
قيل : إنّما لم يقتصر النبيّ صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم على تبليغ أبي بكر عنه ببراءة لأنها تضمّنت مدح أبي بكر ، فأراد أن يسمعوها من غير أبي بكر .
وهذه غفلة من قائله ، حمله عليها ظنّه أن المراد تبليغ براءة
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 253
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص٢٥٣