و تفويض امامت نماز ، در مرض موت خود ، از شب پنج شنبه تا صبح دوشنبه ، آنقدر مشهور است كه حاجت بيان ندارد . ( 1 ) انتهى .
و تكذيب مىكند اين همه اقوال را آنچه مصنف “ روضة الاحباب “ گفته و آن اين است :
در مدت مرض چون وقت نماز در رسيدى ، بلال آن حضرت را اعلام نمودى ، تا بيرون آمدى و نماز با مردم بگذاردى ، و در آخر مرض سه روز بيرون نتوانست آمد . ( 2 ) انتهى .
و وجه استدلال از اين كلام بر تكذيب اقوال مذكوره آن است كه بالاتفاق وفات پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) روز دوشنبه بود ، پس اگر روز شنبه ابتدا باشد ، تا روز دوشنبه سه روز مىشود ، و بنابر اين خطبه خواندن ابوبكر و نماز جمعه گذاردن در حيات آن حضرت صورت نبندد .
اما آنچه گفته : نيز مخالفت اميرالمؤمنين [ ( عليه السلام ) ] كه آن جناب در عقب او نماز جمعه گزارده ، و خطبه جمعه او را مسلم داشته ، لازم مىآيد .
پس مردود است به اينكه : كلام محقق خواجه ( رحمه الله ) صريح است در اينكه اين كلام حق انتظام هر دو امام عالى مقام - اعنى حضرت حسنين ( عليهما السلام ) - در حق ابوبكر ، در اول خلافت ، بعد از وقوع ‹ 18 › بيعت صادر گرديده ، و در “ صحيح بخارى “ و “ صحيح مسلم “ در قصه فدك مذكور است كه حضرت
هامش
1 . تحفه اثنا عشريه : 267 .
2 . روضة الاحباب ، ورق : 170 - 171 .