و ظاهر است كه نسبت ظلم به قائل همين مقوله واقع است نه به ديگرى ، پس واضح شد كه از عمر ظلم و افترا بر خالد واقع شده ، و بر وقوع تهمت از او بر عباس ، خود على قارى نصّ نموده ; و هرگاه از عمر بر خالد ظلم واقع شده و بر او افترا نموده ، و با عباس طريقه مرضيه مسلوك نداشته ، نزاع با او ورزيده و ايذاى او نموده ، و تهمت بر او كرده ، پس استخلاف ابوبكر چنين كسى را چگونه جايز باشد ؟ !
و به وجهى ديگر هم استخلاف عمر ، ابوبكر را جايز نبود ، و آن اينكه : اجّله اصحاب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) از امارت عمر كراهيت داشتند ( 1 ) چنانچه در “ كنز العمال “ مذكور است :
عن عبد الرحمن بن عوف قال : دخلت على أبي بكر في مرضه الذي توفي فيه ، فقال : جعلت لكم عهداً من بعدي واخترت لكم خيركم ‹ 98 › في نفسي ، فكلّكم ورم لذلك أنفه رجاء أن يكون الأمر له ، ورأيت الدنيا قد أقبلت ، ولما تقبله هى جاءته ( 2 ) ، وستتخذون بيوتكم بستور الحرير ونضائد الديباج ، وتألمون ضجائع الصوف الآذربي ، كأنّ أحدكم على حسك السعدان ( 3 ) ،
هامش
1 . [ الف ] ف [ فايده : ] كراهت اجلّه صحابه از خليفه شدن عمر .
2 . في المصدر : ( تقبل هي جائية ) .
3 . قسمت ( على حسك السعدان ) در كنزالعمال در اين روايت افتاده ، ولى در روايت قبل در همان صفحه آمده است .