و بر تخلف از جيش اسامه لعن واقع شده ، پس مرتكب آن فاسق باشد ، أمّا على قول ابن عباس والحسن فظاهر ، وأمّا على ما ذكره عبد الحق ، فلأن اللعن أيضاً وعيد .
و اينقدر براى تكذيب اين قول مخاطب كفايت مىكند ، و گرنه نزد شيعه چنان ثابت است كه ابوبكر در واقع ايمان نداشت ، چه جاى ارتكاب كبائر !
اما آنچه گفته : اين يك دو طعن كه بر ابوبكر و امثال او ، شيعه از روايات اهل سنت ثابت مىكنند ، اول ثابت نمىشود ، و اگر بالفرض ثابت هم شود . . . الى آخر .
پس مطاعن ابوبكر در يك دو طعن منحصر نيستند ، بلكه مطاعن او بسيار است ، و - بحمدالله - اكثر آنها در اين كتاب ثابت شده ، و تشكيك معاندى را گنجايش نماند .
و هرگاه يك طعن هم بر ابى بكر - كه موجب عدم صحت امامتش باشد - ثبوت گرديد ، غاصب و ظالم بودن در خلافت ثابت خواهد شد ، و ازاين معنا عدم ايمان و كمال نفاق او ظاهر خواهد شد ; پس هرگاه نفاق و عدم ايمان او ثابت شد ، معلوم گرديد كه جميع فضائل او از موضوعات و مفتريات اهل سنت است .
حاصل آنكه : آنچه اين ناصبى گمان كرده كه بعدِ اثبات يك دو طعن ، فضائل او را ‹ 74 › صلاحيت اعتبار نزد كسى خواهد ماند ، خيالى بيش نيست ، بلكه هرگاه عدم ايمان و ملعونيت او ثابت شد ، محال است كه در حق
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 270
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص٢٧٠