و مِن بعد عمر بن الخطاب بر انكارى كه در زمان ابوبكر صديق داشت نادم شد ، و معترف گرديد كه هر چه صديق به عمل آورد عين صواب و محض حق بود .
و دليل واضح بر اين ، آنكه : عمر بن الخطاب با وصف آن شدتى كه در اجراى حدود و استيفاى قصاص داشت ، در زمان خلافت خود و اقتدار زايد الوصف ، هرگز متعرض احوال خالد نشد ، نه حد زد و نه قصاص گرفت ( 1 ) ( 2 ) . ‹ 26 ›
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 262 - 264 .
2 . [ الف ] وأمّا إنكار عمر . . . فبعد التسليم لا يدلّ على قدحه في إمامته ، بل هو من إنكار المجتهدين بعضهم على بعض فيما يؤدّي فيه اجتهاده . . وهكذا كان شأن السلف ، ولا يرون ذلك نقصاً .
و مع ذلك أميرالمؤمنين [ ( عليه السلام ) ] نيز در ايام خلافت خويش متعرض احوال خالد نشده ، و نه او را حد زده ، و نه از او قصاص گرفته ، پس اين عدم تعرض - با وجود قدرت - دلالت مىكند كه آخر [ الامر ] آن اميرالمؤمنين [ ( عليه السلام ) ] را حقيّت آنچه ابوبكر صديق . . . كرده بود ، ظاهر شد و اين انكار و اعتراض كه طاعنان نقل كردهاند - بر تقدير وجود - پيش از ظهور حقيت فعل آن جناب خواهد بود و الا آن اميرالمؤمنين [ ( عليه السلام ) ] كه در اقامه قواعد دين و اجراى احكام شرع متين از [ يك كلمه خوانا نيست ] هيچ كس ملاحظه و انديشه نداشت اصلا در اجراى حد و استيفاى قصاص مداهنه نمىكرد و مساهله نمىفرمودند . ( 12 ) .