او اطاعت مىكند .
و ستايش مخصوص خداست . آنسان كه بتواند همه ستايشى را كه مقربترين ملائكه و بهترين خلق او و پسنديدهترين ستايشگران نزد او انجام مىدهند شامل بشود . ستايشى كه فضيلت و برترى آن نسبت به ساير ستايشها بسان برترى پروردگار بر تمام خلق باشد .
پس از همه حمد و ثناها ، باز حمد و ثنا از آنِ اوست . در مقابل هر نعمتى كه به ما و بر همه بندگان گذشته و بازماندگان عطا فرموده ، حمدى سزاى اوست به اندازه همه اشيايى كه علم بى پايانش به آنها احاطه دارد و در برابر هر يك از آن اشيا و موجودات ، به اندازه چندين برابر عددشان حمدى ابدى و سرمدى تا روز قيامت سزاى اوست .
حمدى كه اندازهاش پايانناپذير و شمارَش بى حساب و مقدارش نامتناهى و زمانش پيوسته باشد . حمدى كه ما را به مقام عفو و طاعتش برساند و موجب خشنودى او و وسيله آمرزش گردد . « 1 » و ما را به سوى بهشت خدا راهنمايى كند و از عذاب الهى حفظ نمايد و از غضبش ايمن گرداند و بر طاعت و بندگىاش مؤيد بدارد و از معصيتش باز دارد و ياور ما براى اداى حق و انجام وظايف الهى باشد . حمدى كه ما را در شمار سعادتمندان و اولياى
هامش
( 1 ) . شيرازى به اين نكته اشاره دارد كه امام ابتدا روز قيامت را خارج از محدوده ستايشش مطرح كرد و بعد به عنوان نوعى وعظ كه مبادا سوء تفاهمى در انطباق با كسى كه مورد ستايش قرار گرفته ايجاد شود به همين طريق نيز در دعايى ديگر مىگويد : ستايش جاودان ( ابدى ) ( خالد ) مخصوص توست كه جاودانى . .