الثانية ان يحصل بالادلة الوهمية الكلامية المبنية على امور مسلمة صدق بها لاشتهارها بين اكابر العلماء و شناعة انكارها و نفرة النفوس عن ابداء المراء فيها
دوم اعتقاديست كه از دلائل كلاميه حاصل شده است كه تمام آن وهمى و مبنى بر مسائلى هستند كه آنها را مردم بدين جهت مسلم دارند كه مقبول عام اكابر علما شده و انكار از آنها مذموم و عيب شناخته مىشود چنانچه كسى در آن شك و شبههاى كند مردم از او بيزارى ميجويند .
5 - اين مرد بزرگ براى اظهار اصل حقيقت طرق مختلف اختيار كرده است :
1 - كسانى كه از اسرار شريعت بحث مينمودند و معقول و منقول را با هم تطبيق ميكردند او آنها را حكماى اسلام نام نهاده است .
در يك جاى تفسير مىنويسد :
احتج حكماء الاسلام بهذه الآية « 1 » حكماى اسلام از اين آيه استدلال كردهاند
در جاى ديگر ميگويد :
المقام الثانى و هو قول حكماء الاسلام « 2 »
بحث دوم اين است و آن راى حكماى اسلام است .
باز در يك موقع مىنويسد :
و هو ان جماعة من حكماء الاسلام « 3 »
و آن اين است كه جمعى از حكماى اسلام .
او اين گروه را با لحن تكريم و تبجيل ياد كرده و در اقوال آنها ابدا ايراد و خردهگيرى نميكند بلكه اكثر جاها بطور كنايه و در بعضى موارد هم صراحة آنان را تحسين و آفرين ميگويد .
از زبان اين حكما مسائلى را كه بيان كرده است آن مسائل در حقيقت خيالات اصلى خود او ميباشند و آنها لب لباب يا جان علم كلام هستند . مثلا در قران مجيد در تفسير اين آيه :
« لَهُ مُعَقِّباتٌ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ »
اين سؤال را پيش كشيده كه : از نوشته شدن نامهء اعمال و كشيدن آن مراد چه و حاصل آن چيست ؟ در جواب مىنويسد كه در
هامش
( 1 ) - تفسير آيهء -الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً، ( مؤلف )
( 2 ) - سورهء رعد آيهءلَهُ مُعَقِّباتٌ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ. ( مؤلف )
( 3 ) - تفسير كبير سورهء ابراهيم آيتقالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ. ( مؤلف )