فصل دوم
از قرآن مجيد ظاهر مىشود كه اين طريقه در اثبات نبوت افضل و اكمل مىباشد و اينك ما بعضى سور قرآن را كه گواه اين معنى - است نقل و تفسير ميكنيم : سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى الآية . نظر باينكه الهيات اصل و نبوت فرع است از اينرو طريقهء عام قرآن مجيد اين است كه اول به الهيات مىپردازد ، چنان كه در اين سوره ابتدا به الهيات نموده ميگويد : خداى خويشتن را تسبيح و ستايش كن كه برتر و بالاتر از همهء موجودات است . يعنى او را به هيچ وجه مناسبتى با ممكنات نيست چه تمامى ممكنات مركب از ماده و صورت يا جنس و فصل است و ذات و صفات آنها تغييرپذير و قابل انحلال و فنا هستند . ليكن خدا از همهء اين معانى منزه و مبراست . در قرآن مجيد هر قدر دليل كه بر ثبوت خدا اقامه شده مدار همهء آن بر حدوث صفات است ( اين دعوى امام رازى كه در حقيقت از مذهب اشاعره سرچشمه گرفته نزد ما صحيح نيست و ابدا ثبوت خدا مبنى بر حدوث صفات نميباشد ) . الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى . ( آن خدائى كه آفريد و درست و كامل آفريد ) و از آن مراد عجائب جسم است . وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَدى . ( خدائى كه هر چيز را اندازه داد و به راه كمالش هدايت و رهبرى نمود . ) و آن اشاره است به روح . وَ الَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعى . ( و آن خدائى كه از زمين گياه بيرون آورد )