أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِنْ وُجْدِكُمْ وَ لا تُضآرُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ وَ إِنْ كُنَّ أُولاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَ أْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ .
( طلاق )
وَ لِلْمُطَلَّقاتِ مَتاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ .
آنها را در همان منزل خويش كه ميسر شماست بنشانيد و بايشان ( در نفقه و سكنى ) آزار و زيان نرسانيد تا اينكه تنگ بگيريد بر آنها ( كه بناچار از حق خود بگذرند ) و به آنها اگر حامله باشند تا وقت وضع حمل نفقه دهيد ، آنگاه اگر فرزند شما را شير دهند اجرتشان را با قرارداد متعارف بين خود بپردازيد .
براى زنان مطلقه نفقه و كسوه است و اين يك حقى است بر پرهيزكاران .
اكثر مردم زن را بعد از طلاق محبوس نگاهداشته به او اجازهء نكاح ثانوى نميدادند كه از اين عمل گاهى خواه ناخواه اذيت و آزار زن مقصود بود و بعضى اوقات هم ميخواستند زن بيچاره را بستوه آورده تا مهرش را به بخشد و يا از پرداخت حصهاى معاف گردند و گاهى هم از اين نظر آنها را بازميداشتند كه زوجهء خود را زن ديگرى شود عار ميدانستند و اين امور را اينطور اصلاح كرده :
وَ لا تُمْسِكُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ -
( بقره )
وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْواجَهُنَّ
( بقره ) و روا نيست كه آنان را به آزار نگه داشته تا بر آنها ستم كنيد ( تعدى بحقوق و كابين آنها كنيد ) هر كس چنين كند همانا ستم به خود كرده .
و چون زنان را طلاق داديد و زمان عدهء آنها به پايان رسيد نبايست كه آنها را از شوهر كردن منع كنيد .
اگر زن مطلقه حامله است تا دو سال بعد از وضع حمل بايد مرد نفقه و كسوهء او را بدهد .
وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ - الرَّضاعَةَ وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ
( بقره ) و مادران بايست اطفالشان را دو سال كامل شير دهند آن كس كه خواهد اولاد را شير تمام دهد و بعهدهء صاحب اولاد ( پدر ) است كه خوراك و لباس مادر را به حد متعارف بدهد .