رفتن ديگران شما سفر بازرگانى نصيبتان شده است كه از گرسنگى و بلاى عرب آسودهايد و نيز بپاس ارزش اين خانه كسى شما را غارت نمىكند و آسودهايد كه مىتوانيد به سفر رويد و بجاى آن محروميّتهاى عرب شما از پرتو اين خانه خوشى و آسايش داريد پس وظيفه ى شما پرستش پروردگار خانه است كه از آن بهره مند هستيد كه خوى عربى شما بشما حكم مىكند پاس نعمت بداريد و مخالفت پيغمبر نكنيد و خداپرست شويد ، اين سوره را بعضى قريش ناميدهاند و بعضى ايلاف .
سورهء ماعون - 107
بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ ( 1 ) فَذلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ ( 2 ) وَلا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ ( 3 ) فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ ( 4 )
الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ ( 5 ) الَّذِينَ هُمْ يُراؤُنَ ( 6 ) وَيَمْنَعُونَ الْماعُونَ ( 7 )
معنى لغات : « يَدُعُّ » از مصدر دعّ به معنى به سختى و ستم از پيش خود راندن . « ساهُونَ » از سهو بمعنى فراموشى ، غفلت ، دل بسوى چيز ديگر رفتن . « الْماعُونَ » آنچه در خانه از آن استفاده مىشود ، مثل ديگ و تيشه و مانند اينها ، باران ، آب ، اطاعت و فرمانبرى ، آنچه ميان مردم معروف باشد زكات .
ترجمه : بنام خداى بخشنده به همگان آمرزگار مؤمنان .
1 اى محمّد ديدى آن مرد كه دين را نادرست مىشمارد .
2 همو است كه يتيم را بستم ز خود مىراند و محروم مىكند .
3 و كس را وادار به خوراك بيچارگان نميكند .
4 پس واى بر اين گونه نمازگزاران
5 كه از نماز خود بيخبرند .
6 و كار به خودنمائى كنند .
7 و خويشتن ز اندك مال و كومك به مردمان بدارند .
سخن مفسّرين : مجمع : اين سوره را « ارايت ، و ماعون » ناميدهاند ، و به
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 675
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص٦٧٥