معنى لغات : « الطَّارِقِ » آنچه بشب آيد ، ستاره ى صبح . « الثَّاقِبُ » نافذ و گذرا ، ما هر ستاره ى درخشان . « الرَّجْعِ » باران دنبال باران ديگر ، سود و نفع ، جواب پيغام .
جهت نزول : ابو الفتوح نوشته : بعضى مفسّران گفتند : سبب نزول اين سوره آن بود كه روزى ابو طالب عمّ رسول عليه السّلام با رسول صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم نان مىخوردند ستاره اى از آسمان بيفتاد هر چه آنجا نهاده بودند پر آتش شد .
ابو طالب بترسيد گفت : يا فرزند آن چى است ؟ گفت : ستاره است كه از آسمان بينداختند و اين آيتى است از آيات خداى تعالى و خداى اين سوره فرستاد .
اسباب النزول سيوطى : عكرمه گفت : ابو الأشدّ روى پوستى مىايستاد و مىگفت : اى مردم هر كس مرا از اينجا بتواند دور كند فلان جايزه به او مىدهم و محمّد مىپندارد كه نگهبانان دوزخ نوزده نفرند . من به تنهائى ده نفر آنها را حريف هستم و شما همگى نه نفر ديگر را جلوگير باشيد تا او به نگهبانان دوزخ خود ننازد . اين آيه بجواب او نازل شد « فَلْيَنْظُرِ الإِنْسانُ مِمَّ خُلِقَ » .
ترجمه : بنام خداى بخشنده بآفريدگان مهربان بفرمانبران
1 سوگند به آسمان و به آن ، كه بشب آيد
2 و تو چه دانى كه آن چه باشد
3 آن ستاره ى درخشان است [ و سوگند ما به آن است ]
4 كه البتّه هر كسى را [ ز سوى ما ] نگهبانى است
5 پس بايد آدمى بينديشد ز چه آفريده شده است ؟
6 او از آبى جهنده آفريده شد
7 كه از ميان پشت و استخوانهاى سينه در آيد
8 البتّه آنكه
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 534
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص٥٣٤