ابو الفتوح : مذهب اهل بيت اين است كه سجده ى قرائت اين آيه واجب است و نيز اجماع اهل بيت است و از چهار سوره ى عزائم است كه خواندنش بر جنب و زن بدوران عادت حرام است .
فى ظلال القرآن : بخش اوّل اين سوره متوجّه بيان حقيقت وحى است و دو منظره از مشاهدات پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله را معرفى مىكند كه حقايق را بدرستى بىخطا و غفلت به دو نوبت از جبرئيل فرا گرفت و با دقّت و وارسى بر آيات بزرگ خداوندى آگاه شد .
بخش دوّم : سر زنش كافران است بر گمان بيهوده ى ايشان و پرستش سنگها و خرافه ى انتساب دخترىشان به خداوند بموجب وهم باطل خود با اينكه خداوند آنها را بوسيله ى پيغمبر بسوى حقّ و حقيقت مىخواند .
بخش سوّم : تلقين پيغمبر است باعراض از مردم بىخرد كه فكرشان زندگى زود گذر است و از ياد حقّ بىخبرند و اشاره ى بجزاى آخرت است و سود و زيان هر كس بواسطه ى كارش چون مردم بعلم خداوند از پيدايش و زندگى جزا و پاداش مىبرند نه به گمان و انديشه ى باطل خود .
بخش چهارم : اشعار بمقام نبوّت است از قديم دوران تربيت بشر و سر - انجام كار بشر بسوى حق و توجه به نزديكى رستاخيز و رسيدگى به حساب زندگى .
و آيت آخر كه فرمان سجود شده است بعضى روايات بىاصل گفتهاند : چون پيغمبر اين آيه را خواند « أفَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَالْعُزَّى - الخ » شيطان اين جمله ها را به اين آيه وصل كرد « تلك الغرانين العلى و انّ شفاعتهنّ لهي الَّتي ترتجى » يعنى از اين صورتهاى زيباى بلند پايه اميد شفاعت داريم . و نتيجه اين مىشود كه اين سنگهاى معبود عربها لايق ميانجيگرى هستند براى گناه بشر به پيشگاه خداوند .
و چون مشركين اين را شنيدند شاد شدند كه پيغمبر با ما موافق شد و معبودهاى ما را قبول كرد و از اينروى چون پيغمبر و مسلمين براى آيت سجده بسجود رفتند مشركين هم از شادى موافقت پيغمبر با آنها به سجده رفتند و اين خبر به مسلمين
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 108
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص١٠٨