شكر آن كز دار فانى مىرهيم
بر سر اين دار پندت مىدهيم
اندرين بحث ارخرد ره بين بدى
فخر رازى راز دان دين بدى
ليك چون من لم يذق لم يدر بود
عقل و تخييلات او حيرت فزود
« وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حاذِرُونَ » 56 فخر : ما همگى اكنون برحذريم و حزم داريم كه اسم فاعل از مصدر « حذر » باشد و معنى حدوث را برساند و بفهماند كه در برابر موسى ما هم خود را آماده كردهايم و بعضى « حذرون » بىالف خواندهاند و به اين قرائت صفت مشبهه است يعنى ما هميشه برحذر و مواظب بودهايم و بعضى « حادرون » با دال بىنقطه خوانده يعنى ما نيرومند و با مقاومت هستيم و هرگز باك از كس نداريم .
مجمع : « فَأَتْبَعُوهُمْ » 60 بهمزه ى وصل و تشديد تاء ، و همزهء قطع و سكون تاء هر دو قرائت شده است . و نيز « لَمُدْرَكُونَ » بتشديد دال قرائت شده است .
« قالَ كَلَّا إِنَّ مَعِي رَبِّي سَيَهْدِينِ » 62 پاورقى حسينى : در كشف - الأسرار مينويسد : موسى خود را در اين حكم فرمود كه گفت : « مَعِي رَبِّي » و نگفت « معنا ربّنا » زيرا كه در سابقه ى حكم رفته بود كه قومى از بنى اسرائيل بعد از هلاك فرعون و قبطيان گوساله پرست خواهند شد باز مصطفى عليه السّلام چون در غار بود با صدّيق اكبر ، از احوال صدّيق آن حقايق معانى ساخته كه او را با نفس خود قرين كرد و در حكم معيّت آورده گفت « إِنَّ اللَّه مَعَنا » و گفتهاند موسى خود را گفت « إِنَّ مَعِي رَبِّي سَيَهْدِينِ » و ربّ العزّة امّت محمّد را گفت « إِنَّ اللَّه مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا » موسى آنچه خود را گفت اللَّه او را بكرد ، و او را راه نجات نمود ، و كيد دشمن از پيش برداشت ، چگونگى آنكه تعالى به خودى خود امّت محمّد را گفت و وعده اى كه داد اولى كه وفا كند ، از غم گناه برهاند ، و برحمت و مغفرت خود رساند .
حسينى نوشته : محقّقان گفتهاند كه موسى على نبيّنا و عليه السّلام در كلام خود معيّت را متقدّم داشت كه « إِنَّ مَعِي رَبِّي » و حضرت پيغمبر ما صلَّى اللَّه عليه و سلَّم در قول خود كه « إِنَّ اللَّه مَعَنا » معيّت را تأخير فرمود تا بر ضماير عرفا روشن گردد