امانت را چنين كسان رعايت ميكنند و آنجور كه بموجب وجدان و دين و قانون بايد امانتها را نگاهدارند نگاهدارى ميكنند .
2 - آيت 3 جمله ى « عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ » اشاره بيك مواظبت و باريكبينى است كه كمتر به آن توجّه مىشود چون بگفته ى جوهرى در صحاح اللَّغه : سوگند لغو آن است كه از دل نباشد و توجّهى بمعنى و نتيجه ى آن نكنند . و نيز بچه شترى كه ارزش براى خونبهاى مقتول نداشته باشد لغو مينامند . و در قاموس لغو را معنى كرده است « السّقط و ما لا يعتدّ به » يعنى چيز نابود و بىارزش . و آنچه از مفسّرين نقل كرديم نزديك به همين دو معنى است ، پس آنچه از نظر عرف و عادت مردم ارزش و قدر و منزلتى ندارد لغو شمرده مىشود و در اين آيه يادآورى شده است كه آدم مؤمن هميشه مواظب خود هست و كارهاى خود را جورى انجام ميدهد و وقت خود را به چيزى صرف مىكند كه ارزشى و منزلتى داشته باشد و از كار و سخن بيهوده و بىارزش خود داراست و رو گردان ، و با توجّه بمفاد اين آيه بسيارى از انجمنهاى مردم كه بشكايت از زمانه و اهل زمان برگزار مىشود يا بنقل افسانه هاى بىارزش كه نه پند و عبرت است و نه ذوقى دارد و فرحآور است صرف مىشود و يا بنمايشهاى غير حرام كه سودى تربيتى و اجتماعى ندارد و ملالآور و خسته كننده است وقت را تلف ميكنند اعراض كنندگان از لغو نيستند و مؤمن رستگار شمرده نمى شوند و دين اسلام آدمى را با اين آيات طورى راهنمائى كرده است كه دقايق زندگى به كار مفيد و با ارزش مصرف شود تا مؤمن رستگار باشد .
[ سوره المؤمنون ( 23 ) : آيات 31 تا 61 ]
ثُمَّ أَنْشَأْنا مِنْ بَعْدِهِمْ قَرْناً آخَرِينَ ( 31 ) فَأَرْسَلْنا فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ أَنِ اعْبُدُوا اللَّه ما لَكُمْ مِنْ إِله غَيْرُه أفَلا تَتَّقُونَ ( 32 ) وَقالَ الْمَلأُ مِنْ قَوْمِه الَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِلِقاءِ الآخِرَةِ وَأَتْرَفْناهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا ما هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْه وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ ( 33 ) وَلَئِنْ أَطَعْتُمْ بَشَراً مِثْلَكُمْ إِنَّكُمْ إِذاً لَخاسِرُونَ ( 34 )
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 255
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص٢٥٥