هامش
و ابن عامر عمال عثمان را بر جاى خود تا رسيدن بيعت آنان و آرام شدن مردم ، ابقا نمايى . سپس هركه از آنان را خواستى بر كنار يا ابقا كن . من اين سخن او را رد نمودم و گفتم : در دينم نرمش و مداهنه روا نمىدارم و در كارم كاستى و خردى پيش نخواهم آورد . گفت : اگر سخنم را رد نمودى هركه را خواهى بر كنار كن اما معاويه را ابقا كن كه او بىباك است و مردم شام سرسپرده و گوش به فرمان اويند و اين دليل ابقاى اوست و عمر در عهد خلافت خود او را بر شام ولايت داد . گفتم : نه به خدا سوگند كه معاويه را ( حتى ) براى دو روز ابقا نخواهم كرد . پس از نزد من بيرون شد و مىدانم كه او مىپنداشت من به خطا مىروم . حال اينك نزد من بازگشته و مىگويد :
من بار اول آنچه را كه بايد به تو گفتم و با من مخالفت كردى اما بعد از اين ديدم كه به آنچه مىبينى ، عمل نمايى و هركه را خواهى بر كنار نمايى و از هركه به وى اعتماد دارى يارى طلبى و خدا تو را بس است و او ( معاويه ) در نيرو و شمار كمتر است . ابن عباس گويد كه به على گفتم : اما بار نخست با تو راستى پيش آورد اما بار دوم تو را فريب داد . اين واقعه را طبرى در : 3 / 459 منشورات اعلمى بيروت ذكر كرده : گفت : ديروز با اينچنين و آنچنان آمد و امروز با چنين و چنان . . .
طبرى همچنين در : 3 / 460 مىآورد : ابن عباس گفت : . . . پس مغيره را ديدم كه با او خلوت گزيده پس مرا نگاه داشت تا او از پيش وى خارج شد . گفتم : اين مرد به تو چه گفت ؟ گفت : پيش از اين آمدنش به من گفته بود كه عهد و پيمان عبد اللّه بن عامر و معاويه و كارگزاران عثمان را نزدشان فرست و آنان را بر كارشان ابقا كن كه براى تو از مردم بيعت گيرند چراكه آنان ولايات را آرام و مردم را ساكت نگاه دارند . آن روز من پيشنهاد وى را رد كردم و گفتم : به خدا سوگند كه اگر ( خلافت من ) ساعتى از روز بود هم بر راى خود اجتهاد مىكردم و اينان را ولايت نمىدادم و مانند اينان را ولايت ، دادنى نيست . . . مانند اين در كتاب الامامه و السياسه : 1 / 47 با اندكى اختلاف آمده است .
گفت : اندرز وى به من چگونه است ؟ گفتم : براى اينكه معاويه و يارانش دنيا دوستند و هرگاه آنان را بر كارشان ثابت نگهداشتى و ابقا نمودى ، به اينكه چه كسى اين امر را ( خلافت ) در اختيار دارد ،