فَخانَتاهُما فَلَمْ يُغْنِيا عَنْهُما مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ قِيلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِلِينَ . »
« 1 » - خدا براى كافران مثل زن نوح و زن لوط را مىآورد كه هردو در نكاح دو تن از بندگان صالح ما بودند و به آن دو خيانت كردند و آنها نتوانستند از زنان خود دفع عذاب كنند و گفته شد با ديگران در آتش درآييد - .
طلحه و زبير
طلحه بن عبد اللّه تميمى ، خويشاوند ابو بكر خليفه نخست است و زبير بن عوام بن خويلد فرزند صفيه بنت عبد المطلب يعنى پسر عمه پيامبر ( ص ) و برادرزاده ام المومنين خديجه كبرى و همسر اسما بنت ابو بكر خواهر عايشه بود . طلحه و زبير از كسانى بودند كه همراه مردم با على ( ع ) بيعت كردند و پس از آن از وى درخواست كردند كه آنان را در حكومت شريك نموده و به يكى حكومت بصره و به ديگرى حكومت كوفه را بسپارد . امام از پذيرش اين امر سر باز زد و هنگام تقسيم بيتالمال ميان آنان و موالى به عدالت رفتار نمود و هركدام را سه دينار نصيب داد . طلحه گفت : نصيب ما از اين امر جز ليسيدن سگى بر بينىاش نيست . « 2 »
استاد جورج جرداق مىنويسد : « بخش بزرگى از قريش ، على را خوش نداشتند . در راس اين عده طلحه و زبير قرار داشتند كه البته از بيعت با على ناگزير بودند زيرا افكار عمومى عربها و سرزمينهاى فتح شده و بهويژه مصر ، خلافت هيچ فردى را جز على روا نمىدانستند . چراكه ويژگىهاى شخصيتى وى همان بود كه يك دگرگونى اجتماعى از شخصيت خليفه انتظار
هامش
( 1 ) - تحريم : 10 .
( 2 ) - تاريخ طبرى : 5 / 153 .