چگونه اميد باشد به كسى كه دهانش ، جگرهاى پاكان را جويده و دور انداخته و گوشتش از خون شهيدان روييده و چگونه از كسى كه به ما با كينه و دشمنى و ستم و عداوت مىنگرد ، انتظار درنگ در بغض ما اهل بيت برود ، آنگاه بدون احساس گناه و بىاعتنا مىگويى : « در آن صورت ( اجدادم ) ، شاد و مسرور مىشدند و سپس مىگفتند : اى يزيد ! دستت فلج مباد » .
( 1 ) در حالى كه بر دندانهاى ابا عبد اللّه سرور جوانان اهل بهشت خم شده و با چوبدستى خود بر آنها مىكوبى ، چگونه اين را نگويى ؟ در حالى كه با ريختن خونهاى ذرّيهء محمد صلّى اللّه عليه و آله و ستارگان زمين از خاندان عبد المطلب ، آنگاه بزرگانت را ندا مىدهى و ادعا مىكنى كه آنها را فرا مىخوانى ، اما تو به زودى به جايى كه وارد شدند ، مىرسى ، در آن صورت دوستخواهى داشت كه فلج مىبودى و لال مىگشتى و آنچه را گفتى ، بر زبان نمىآوردى و آنچه را كردى ، انجام نمىدادى .
( 2 ) خداوندا ، حق ما را برايمان بگير و از آنكه به ما ستم نمود ، انتقام گير و خشمت را بر آنكه خونهاى ما را ريخت و حاميان ما را كشت ، فروريز .
( 3 ) به خدا ! جز پوست خود را نبريده و جز گوشت خويش را جدا نكردهاى ، بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله وارد خواهى شد با آنچه از ريختن خون ذريّهاش بر خود حمل كرده و از حرمتش در عترت و خويشانش شكستهاى ، آنجا كه خداوند آنان را فراهم مىآورد و جمعشان را در كنار هم قرار مىدهد و حقوقشان را مىگيرد : « آنان را كه در راه خدا كشته شدهاند ، مردگانى به حساب مياور ، بلكه آنان زندگانى هستند كه نزد پروردگارشان روزى مىخورند » « 1 » .
هامش
( 1 ) آل عمران / 169 :وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ.