( 1 )
پشيمانى اهل كوفه
اهل كوفه ، با درد و اندوه فراوان ، از گناه عظيمى كه مرتكب شدند ، پشيمان گشتند ؛ زيرا آنان بودند كه با فرستادن هيأتها و نامهها بر امام اصرار ورزيدند كه به سوى آنان بيايد و هنگامى كه به سوى آنان آمد ، او را رها كردند و به قتل رساندند .
برخى از كسانى كه اظهار پشيمانى نمودند عبارتند از :
( 2 )
1 - براء بن عازب
« براء بن عازب » از اينكه يارى كردن امام را رها كرد ، پشيمان گشت ؛ زيرا امام امير المؤمنين عليه السّلام به وى فرموده بود : « آيا حسين كشته مىشود ، در حالى كه تو زنده باشى و او را يارى ندهى ؟ ! » ! .
- « يا أمير المؤمنين ! اين چنين نخواهد بود » .
هنگامى كه امام كشته شد ، « براء » گفتار امام را به ياد آورد و در حالى كه حسرت مىخورد ، مىگفت : « چه حسرت عظيمى است كه همراه او حاضر نشدم و در دفاع از او كشته نگشتم » « 1 » .
( 3 )
2 - مسيّب بن نجبه
« مسيّب بن نجبه » از پرافسوسترين مردم بر عدم شهادت در خدمت ريحانهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بود . و پشيمانى خود را در خطابهاى اعلام داشت كه در ميان گروههاى توّابين ايراد كرد ؛ زيرا در آن خطابه گفته بود :
هامش
( 1 ) شرح نهج البلاغه 10 / 14 - 15 .