بعد از او كسى در منطقش رساتر از او شنيده نشده است « 1 » ، پس فرمود :
( 1 ) « اى مردم ! خداوند ، دنيا را آفريد و آن را سراى فنا و نيستى قرار داد ، اهل خود را از حالى به حال ديگر مىبرد ، پس فريبخورده آن است كه به آن فريفته شود و بدبخت كسى است كه او را مفتون نموده باشد ، پس اين دنيا شما را فريب ندهد كه او اميد هر كس را كه به آن اعتماد نمايد قطع مىكند و طمع هر كسى را كه به آن طمع ورزد ناكام مىسازد . من شما را مىبينم بر امرى فراهم آمدهايد كه با آن ، خداى را بر خودتان به خشم آوردهايد كه چهرهء كريمانهاش را از شما برگردانده و انتقامش را بر شما وارد ساخته است ، بهترين پروردگار ، پروردگار ماست و بدترين بندگان ، شما هستيد . شما به طاعت اقرار نموديد و به محمد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ايمان آورديد سپس اين شماييد كه به سوى ذريّه و عترتش حركت نموده خواهان كشتن آنها شدهايد ، شيطان بر شما چيره گشته و ياد خداى بزرگ را از شما برده است ، پس براى شما و آنچه اراده كردهايد نابودى باد ! ما براى خدا هستيم و به سوى او بازمىگرديم .
اينان كسانى هستند كه پس از ايمانشان كافر شدهاند . دورى از آن ستمكاران باد » « 2 » .
( 2 ) امام ، آنان را با اين سخنان كه نمايانگر هدايت پيامبرگونه و محنت انبيا از امتهايشان است ، اندرز گفت و ايشان را از فتنه و فريب دنيا برحذر داشت و عواقب زيانبار آن را بيان كرد و آنان را از اقدام به كشتن عترت پيامبرشان برحذر داشت كه با آن كار ، از اسلام به كفر خارج مىشدند و مستوجب عذاب جاويدان خدا
هامش
( 1 ) ابن اثير ، تاريخ 4 / 61 .
( 2 ) بحار الأنوار 45 / 5 - 6 .