( 1 )
3 - عبد اللّه بن حوزه
« عبد اللّه بن حوزه » فرومايه به سوى اردوگاه امام شتافت و فرياد زد : « اى حسين ! تو را مژدهء آتش باد ! ! » .
امام ، سخنش را به وى بازگرداند : « من به سوى پروردگارى مهربان و شفيعى اطاعت شده مىروم » . سپس دربارهء او پرسيد ، به آن حضرت گفته شد كه او « ابن حوزه » است . امام ، دو دست خود را به دعا برداشت و فرمود : « خداوند او را در حوزه آتش قرار دهد » .
( 2 ) ناگهان ، اسب وى رم كرد و او را در نهرى افكند كه پايش در ركاب آويزان شد و او بر زمين افتاد ، در حالى كه اسب او را مىكشيد و سرش را به سنگها و باقيماندهء تنهء درختان مىكوبيد تا به هلاكت رسيد « 1 » . و گفته شده كه اسب ، او را در آتش برافروخته در خندق افكند و در آن سوخت . هنگامى كه امام سرعت استجابت دعايش را ديد ، صداى خود را بلند كرد فرمود : « خداوندا ! ما اهل بيت پيامبرت و ذرّيهء او هستيم ، پس شكسته بدار هر كس را كه به ما ستم نموده و حق ما را غصب كرده است كه تو شنواى نزديك هستى « 2 » » .
( 3 ) ( مسروق بن وائل حضرمى ) وقتى اين صحنه را ديد ، درحالىكه با خودش از كشتن امام و جايزه گرفتن از فرزند مرجانه مىانديشيد . بر آنچه انديشيده بود ، پشيمان گشت و دانست كه اهل بيت را نزد خداوند حرمت و جايگاهى است ، پس ، ميدان جنگ را رها كرد و از ترس غضب خداوند ، پاى به فرار نهاد « 3 » .
( 4 )
آمادهباش كامل در هر دو اردوگاه
هر دو اردوگاه دست به آمادهباش كامل زدند . امام ، يارانش را كه 82 نفر
هامش
( 1 ) انساب الاشراف 3 / 399 . تذهيب التهذيب 1 / 155 .
( 2 ) خوارزمى ، مقتل الحسين 1 / 249 .
( 3 ) ابن اثير ، تاريخ 4 / 66 .