ننموده است ، ( 1 ) پس اهل حجاز را در نظر داشته باش كه آنان اصل تو هستند و هر كس را كه از آنان بر تو وارد شود ، گرامى بدار و از احوال كسانى كه حاضر نباشند ، جويا شو و اهل عراق را در نظر بگير ، پس اگر از تو بخواهند كه هر روز عاملى را معزول سازى ، به خواست آنان عمل كن ؛ زيرا معزول ساختن يك عامل ، آسانتر از اين است كه صد هزار نفر بر تو شمشير كشند .
و اهل شام را در نظر گير و بايد كه آنان اطرافيان و خاصان تو باشند پس اگر چيزى از دشمنى تو را نگران سازد ، از آنان كمك بگير و هر وقت بر دشمنت دست يافتى ، اهل شام را به سرزمينشان برگردان ؛ زيرا اگر در جايى غير از سرزمين خودشان اقامت نمايند ، اخلاقشان دگرگون مىشود . . .
( 2 ) و من نمىترسم كسى در اين امر با تو منازعه كند ، بجز چهار نفر از قريش ، حسين بن على ، عبد اللّه بن عمر ، عبد اللّه بن زبير و عبد الرحمن بن ابى بكر ، اما ابن عمر : او مردى است كه عبادت او را از پاى در آورده است ، پس اگر كسى غير از او باقى نماند ، با تو بيعت مىكند . ( 3 ) و اما حسين بن على :
او مردى سبكبال است و مردم عراق او را رها نمىكنند تا اينكه او را خارج سازند ، پس هرگاه قيام كرد و تو بر او دست يافتى ، از او گذشت كن كه خويشاوندى نزديكى دارد و حقى عظيم و قرابتى با محمد . ( 4 ) و اما فرزند أبو بكر : هرگاه يارانش را ببيند كه كارى را انجام دادهاند ، او نيز همانند آن را انجام مىدهد ، او را همتى نيست جز در زنان و خوشگذرانى . و اما كسى كه براى تو همچون شير بر جاى مىماند و با تو همچون روباه حيله مىسازد تا هر وقت فرصتى به دست آورد ، برخيزد ، او فرزند زبير است ، پس هرگاه با تو در آويزد و بر او پيروز شدى ، وى را قطعهقطعه كن و تا مىتوانى خون قومت را
حياة الإمام الحسين ( ع ) ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 307
مساهمون: الشيخ باقر شريف القرشي
ص٣٠٧