بوده است . طبيعى است كه هركس روشى در بهكارگيرى آن داشت .
اين اصطلاح در حوزهء ادبيات بر زبان كه در متن ادبى ظاهر است ، يعنى واژگان ، تركيبها ، بلاغت و عروض دلالت دارد . « 1 »
مفهوم سبك از نظر فرانسويها ناشى از نگرش آنها به رابطهء متن با نويسنده است .
سخن بوفون ( 1707 - 1788 ) مشهور است كه مىگفت : « سبك همان شخص است » « 2 » .
اصطلاح سبك در پژوهشهاى بلاغى و نقدى كلاسيك به معناى نظام و قواعد كلّى وارد شد ؛ چنانكه در پژوهشهاى نوين هم با دلالت بر بيان انديشه به واسطهء زبان وارد گشت . « 3 »
پيدايش سبكشناسى
سرآغاز بررسى سبك به روزگار ارسطو بازمىگردد و چنانكه اشاره كرديم به بلاغت مرتبط بود نه به فن شعر ؛ علت آن پيوند اين بود كه سبك پارهاى از هنر إقناع بود كه در موضوع خطابه تدريس مىشد . « 4 »
زبانشناسان غربى در قرون وسطى به بررسى سبك روى آورده بودند و آن را به سه قسم تقسيم كرده بودند . الگوى آنها آثار شاعر رومى ، ويرژيل ، بوده است كه در قرن اول قبل از ميلاد مىزيست . شعرهاى روستايى كه دربارهء زندگى كشاورزان سروده بود ، الگوى سبك پايين و شعرهاى كشاورزى كه براى تشويق روميان به دستيازيدن به زمينشان سروده بود ، الگوى سبك متوسط بوده است ولى حماسهء مشهور وى به نام إنياده « 5 » الگوى سبك و الا بوده است . « 6 »
هامش
( 1 ) مقدمة فى النقد الادبى ، ص 306 .
( 2 ) معجم المصطلاحات العربيه ، ص 22 .
( 3 ) الاسلوب و الاسلوبية ، جيرو ، ص 6 .
( 4 ) الاسلوب و الاسلوبية ، هاف ، ص 19 .
( 5 )Aeneid، انياده يا انئيد يا آينئاسنامه ، منظومهء حماسى ويرژيل در دوازده دفتر . آن را با شاهنامهء فردوسى مقايسه كردهاند .
( 6 ) الاسلوب و الاسلوبيه ، جيرو ، صص 13 - 14 ؛ و معجم المصطلحات العربيه ، ص 22 .