اما بررسى ما از چند معنايى ، لفظ واحد با معانى متعدد يعنى مشترك لفظى حقيقى همگن ، اصطلاح چند معنايى در زبانشناسى عمومى را قصد مىكند « 1 » . و واژگانش را از كتابهايى مىگيرد كه دربردارندهء نوع خاصّى از مشترك به نام واژگان وجوه مىباشد و اينها واژگانى است كه دلالت آنها در كاربرد قرآنى متعدّد است و در كتابهايى گرد آمده است كه نويسندگان آن كتابها ، آن را « علم الوجوه و النظائر » ناميدهاند كه به تطوّر آن و دلالتهاى اصطلاحات آن در صفحههاى بعد مىپردازد .
هامش
( 1 ) - اين پژوهش به حل مشكل نظرى پيرامون موضوع گرايش ندارد ؛ امّا شايسته است كه نگرش انديشه « معناى اصلى » را در ارتباط با نظريهء وضع واژگان و تكيه بر آن در بحث معنا ثابت نماييم .