مطلب روايات فراوانى گواه است :
( 1 ) از حضرت باقر عليه السّلام روايت شده كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به على عليه السّلام فرمود :
يا على ! محبّت تو در قلب هيچ مرد مؤمنى ثابت نشد مگر اينكه اگر قدمى از او بر صراط بلغزد ، قدم ديگرش ثابت بماند تا اينكه خداوند او را به خاطر محبّت به تو به بهشت وارد كند . « 1 »
و نيز آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به حضرت على عليه السّلام فرمودند : هر كسى تو را دوست بدارد ، خداوند عاقبت كار او را به امن و ايمان پايان دهد ، و هركس تو را دشمن بدارد ، خداوند او را همچون مردهء دوران جاهليّت بميراند . « 2 »
و چه بسيار نظاير و نمونههاى ديگرى در روايات كه به خاطر طولانى نشدن مطلب از آنها صرف نظر كرديم .
شايد سرّ اين موضوع آن باشد كه دوستدار اهل بيت هر چند بتواند گناهان بزرگ و اشتباهات هلاكتبار را مرتكب شود ، امّا روحش پاك و طينتش طاهر است .
اگر گفته شود : چگونه ممكن است بدين منزله و مقام باشد و در عين حال اين گونه كارهاى ناشايست از او سر بزند ؟ ! در پاسخ مىگوييم : هر چند كارهاى ظاهرى برخاسته از انگيزههاى درونى است و به اصطلاح « از كوزه همان برون تراود كه در اوست » و هر چند امور خارجى تأثيراتى بر نفس و روان انسان دارند ، امّا نمىتوانند اصل و ريشهء باطن انسان را تغيير دهند .
گاهى آنها را تيره و كدر كرده كارهاى ناشايست از آنها سر مىزند ، امّا اين آثار نامناسب مربوط به همان كارهاى ظاهرى است . وقتى كه خداوند باطن اشخاصى را به خاطر ولايت اهل حق عليهم السّلام با توبه يا با ديگر كفّارات و گرفتاريهاى مالى از مصيبت فرزند و بيمارى و خوابهاى هولناك و ترسهاى وارده از سوى دولتهاى باطل و سختيهاى هنگام مرگ ( چنان كه در اخبار و روايات آمده ) پاك كرد ، اين سيئات به اصل خود برگشته تبديل به حسنات مىشوند ، چنان كه در قرآن مجيد مىفرمايد :
هامش
( 1 ) بحار الانوار ، ج 39 ص 305 .
( 2 ) احقاق الحق ، ج 7 ص 138 .