عبد الحميد بن محمّد بن عبد الحميد علوى برايم خواند و گفت : اين شاعر گفته من اين شعر را براى خود سرودهام ، و نامش را هم اكنون از ياد بردهام ، وى چنين سروده :
يا ابا حفص الهوينى و ما * كنت مليّا بذاك لو لا الحمام
أ تموت البتول غضبى و نرضى * ما كذا يصنع البنون الكرام
وى عمر را مخاطب قرار داده مىگويد : اى عمر ( ابو حفص كنيه عمر است ) مهلت بده و دست نگه دار و با ما مدارا كن و ما را رنج مده ! تو شايستگى آن را نداشتى كه بدين گونه مورد خطاب و جلب عواطف قرار گيرى و اگر پدر بزرگوار وى كه به خاطر او اهل اين خانه مىبايست مورد احترام باشند و مراعات گردند ، از دنيا نرفته بود ، تو قادر بر ورود و دخول به اين خانه نبودى ، و كسى نمىتوانست به اين كار طمع كند . سپس فرمود : آيا مادرمان در حال غضب و خشم بر او بميرد و ما از او راضى و خشنود باشيم ؟ اگر ما به چنين كارى رضايت دهيم فرزندان بزرگوار و كريمى نخواهيم بود ، زيرا فرزند گرامى آن فرزندى است كه به آنچه كه پدر و مادرش خشنود هستند ، شادان و به خاطر غضب آنان خشمگين باشد . و به نظر من اين مطلب درست است كه آن حضرت از دنيا چشم فرو بست در حالى كه بر أبو بكر و عمر خشمگين بود و وصيّت كرد كه آن دو بر او نماز نخوانند . « 1 »
( 1 ) 3 - در حديثى آمده است : فاطمه دختر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم خشمگين شد و از أبو بكر كنارهگيرى كرد تا هنگام وفات و رحلتش اين قهر و كنارهگيرى ادامه داشت و پس از رسول خدا شش ماه زندگى كرد . . . . « 2 »
( 2 ) 4 - در حديث ديگر آمده است : أبو بكر از اينكه چيزى از منافع آن مكان نزد فاطمه برده شود ، جلوگيرى كرد . فاطمه از او خشمگين شده دورى كرد و تا هنگام فوت با وى سخن نگفت و شش ماه پس از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم زنده بود . هنگامى كه چشم از اين دنيا فرو بست ، شوهرش على او را شبانه دفن كرد و به أبو بكر اطّلاع نداد و
هامش
( 1 ) ابن ابى الحديد ، شرح نهج البلاغه ، ج 6 ص 50 .
( 2 ) صحيح بخارى ، ج 4 ص 96 .