نه . أبو بكر ساكت بود و صحبتى نمىكرد . عمر به او گفت : آيا در مورد او دستورى صادر نمىكنى ؟ أبو بكر گفت : تا وقتى كه فاطمه در كنار اوست ، من او را به كارى وادار نمىكنم . حضرت خود را به قبر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم رسانده ناله و زارى مىكرد و مىگريست و مىگفت : اى پسر مادرم ! مردم مرا ضعيف و ناتوان نموده و نزديك است مرا بكشند . « 1 »
( 1 ) عمر به أبو بكر گفت : بيا نزد فاطمه رفته از او عيادت كنيم ، چون ما او را به خشم درآورديم ! دو نفرى به راه افتادند و بر در خانهء فاطمه عليها السّلام حاضر شده از او اجازهء ورود خواستند . حضرت به آنان اجازه نفرمود . نزد على آمده با او در اين مورد صحبت كردند . حضرت آنها را به خانه آورده به حضور فاطمه عليها السّلام وارد كرد .
هنگامى كه در مقابل آن حضرت نشستند ، صورتش را از آنان به سوى ديوار برگرداند . آنها بر آن حضرت سلام كرده ولى او جوابى به آنان نداد . أبو بكر به سخن درآمده گفت : اى حبيبهء رسول خدا ! به خدا سوگند خويشاوندى با پيامبر را بيش از خويشاوندى نسبى خويش دوست مىدارم ، و تو در نزد من از عايشه دخترم محبوبترى ، و دوست مىداشتم در آن روز كه پدرت از دنيا رفت ، من مرده بودم و پس از آن حضرت باقى نمىماندم . مىبينى كه من با اينكه تو را مىشناسم و با فضل و مقام تو آشنايم ، تو را از حقّ خودت و ميراثت از رسول خدا مانع شدم ، و اين نيست مگر آنكه من از پدرت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم شنيدم كه مىفرمود : ما ارث نمىگذاريم ، هر آنچه از ما بازماند ، صدقه است . . . .
حضرت فرمود : آيا شما در خود چنين باورى مىداريد كه اگر حديثى از رسول خدا برايتان نقل كردم ، آن را تصديق كرده بدان عمل كنيد ؟ گفتند : آرى .
فرمود : شما را به خدا سوگند مىدهم ، آيا از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نشنيديد كه مىفرمود :
« خشنودى فاطمه خشنودى من و خشم فاطمه خشم من است . هر كس كه فاطمه
هامش
( 1 ) اشاره به آيهء 150 از سورهء اعراف كه هارون برادر حضرت موسى عليه السّلام ، در مقابل اعتراض آن حضرت به او كه چرا در مقابل سامرى و گوسالهاش كارى انجام ندادى ؟ خطاب به برادر گفت :ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَ كادُوا يَقْتُلُونَنِي .