و در روايت خالد بن طهمان آمده كه فاطمه رضى اللّه عنها به أبو بكر گفت : فدك را به من بده ! زيرا رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آن را به من بخشيده است . از او شاهد و بيّنه خواست ، آن حضرت امّ ايمن و رباح غلام حضرت رسول را آورد و آن دو بر اين مطلب شهادت دادند . أبو بكر گفت : اين كار جز با شهادت يك مرد و دو زن امكان ندارد .
آنگاه ، خشم و غضب حضرت فاطمه به خاطر چه بود ، با اينكه او كسى است كه از پدر بزرگوارش دربارهء او چنين نقل شده است كه : « خداوند به خاطر خشنودى او خشنود و به خاطر خشم او غضبناك مىشود . » ؟ آيا از حكمى كه پدر بزرگوارش داده با اينكه مىدانست كه آن حضرت از روى هوى و هوس سخن نمىگويد ، عصبانى و خشمگين شده است ؟ ! حاشا و كلّا ، و يا از اين كلام قاطع و كوبندهء صادر شده از حضرت رسول كه أبو بكر مىخواهد آن را به اجرا درآورد ، عصبانى و خشمگين شده است با اينكه اين حكم قطعى و مسلّم را فردى امين كه مىخواسته احكام اسلامى را گسترش دهد ، روايت كرده است و خود آن حضرت نيز او را در نقل اين روايت تصديق كرده است ؟ ! ما ساحت پاك آن حضرت را به نصّ آيهء تطهير از اين كار زشت ، منزّه و بر كنار مىدانيم . خواه و ناخواه تنها يك احتمال باقى مىماند و آن اينكه بگوييم حضرت ، راوى اين حديث را متّهم دانسته و يا ايرادى در روايت او داشته و آن را حكمى بر خلاف كتاب و سنّت مىدانسته است و همين امر باعث شد كه مقنعه بسته چادر بر سر انداخته و به همراه گروهى از خويشاوندان و زنان اقوامش به نزد أبو بكر برود . . . .
( 1 ) و همين مسأله باعث شد كه نسبت به مخالفانش غضبناك گشته تا آخرين نفس پس از هر نمازى بر آنان نفرين كند ، چنان كه تفصيلش خواهد آمد . آيا اين حكم در بين تمام پيامبران الهى بوده است ؟ يا اينكه از احكام ويژهء پيامبر اسلام است ؟ قرآن مجيد فرض نخست را نقض مىكند در آنجا كه مىفرمايد :
وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ
« 1 » و فرمايش خداوند دربارهء حضرت زكريا كه گفت :
فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ
هامش
( 1 ) نمل ( 27 ) : 16