آن آگاه نبوده است ، خصوصا كسانى كه پيوسته در خدمت آن حضرت بوده از ايشان جدا نمىشدند . در عين حال ، پس چرا چنان كه در بعضى روايات آمده ، كسى جز حضرت على و امّ ايمن و حسنين عليهم السّلام براى شهادت حاضر نشد ؟
پاسخ اين پرسش آن است كه براى فاطمه اقامهء شهود چندان دشوار نبود و به گواهى افرادى همچون امّ ايمن و يا فرزندانش حسن و حسين كه در آن هنگام صغير بودند ، نيازى نداشت و خود مىتوانست افرادى همچون سلمان و ابو ذر و عمّار و مقداد و عبّاس و اولادش و ابو سعيد خدرى را براى شهادت بياورد تا كسى نتواند آنها را رد كرده بهانهاى براى نپذيرفتن شهادتشان داشته باشد . اينان همگى بر صداقت و حقّانيّت آن حضرت در هر شرايطى ، اگر چه با تحمّل انواع ناراحتى و شكنجهها شهادت مىدادند ، امّا اگر چنين موضعگيرى از آن حضرت اتّفاق افتاده و اصل آن صحّت داشته باشد ، قاعدتا نبايد فقط به خاطر فدك باشد ، زيرا فدك براى آن حضرت چندان اهمّيّت نداشته است و اگر اين خبر صحيح باشد كه حضرت زهرا امير المؤمنين و حسنين را براى شهادت به آنجا آورده ، اين به خاطر آن بوده است كه مخالفت صريح دستگاه خلافت را با فرمودههاى حضرت رسول در مورد آنان آشكار سازد كه اگر بيست نفر از ديگر افراد صحابه را احضار مىفرمود به اين هدف نمىرسيد و آنها هم مىتوانستند شهادت آن بيست نفر را با گواهى دهها نفر ديگر از صحابه رد كنند ، چنان كه شهادت على عليه السّلام و امّ ايمن را با شهادت عمر بن خطاب و عبد الرحمن بن عوف رد كردند ، طورى كه عبارت سابق شرح نهج البلاغه گوياى اين مطلب بود ، و به همان گونه كه ارث بردن آن حضرت را از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با جعل حديث « نحن معاشر الانبياء لا نورّث » رد كردند . . . . « 1 »
ادّعاى ارث و اخبار آن
( 1 ) همان گونه كه گفتيم ، حضرت زهرا در آغاز ادّعا كرد كه فدك را رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به او بخشيده كه براى اين مطلب از آن حضرت تقاضاى شاهد و گواه كردند و آن
هامش
( 1 ) سيرهء ائمه عليهم السّلام ، ص 130 ، چاپ بيروت .