اوست و از آن اراده ملكيّت نمىشود و خداوند متعال فرموده است :
لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَ لا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ
« 1 » ( 1 ) شبههاى نيست كه مقصود خداوند متعال آن است كه زنان را از خانههايى كه در آن نشستهاند ، خارج نسازيد و مقصود از اضافهء « بيوت » به آنان ، ملكيّت آن خانهها نيست .
پس آنچه روايت شده كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم خانهها را بين زنان و دخترانش تقسيم كرد ، اين تقسيم به چه دليل مقتضى ملكيت است و فقط حقّ سكونت و نشستن آنان را ثابت نمىكند ؟ و اگر رسول خدا به آنان تمليك كرده بود مىبايست ظاهر و مشهود باشد و حضرت على عليه السّلام هم كه خانهها را از آنان نگرفت و همانطور در دست آنان گذاشت به همان دليلى بود كه فدك را از آنان پس نگرفت و آن را مطالبه نكرد و علّت آن را قبلا گفتيم .
آنچه كه بر صحّت ادّعاى آن حضرت دلالت دارد و مظلوميّت و محروميّت آن حضرت را نسبت به حقّ خود اثبات مىكند روايتى متواتر است كه مىگويد آن حضرت پس از آن مجلس تا پايان عمر با آنان صحبت نكرده وصيّت فرمود شبانه دفن شود . حضرت على وصيّت آن حضرت را اجرا كرده آن دو نفر بر او نماز نخواندند .
روايت شده كه امير المؤمنين چهل صورت قبر ساخت تا قبر حضرت زهرا معلوم نباشد كه بتوانند حتّى بر قبرش نماز بخوانند . چنين كارى با كسى كه كارهايش پسنديده است ، انجام نمىگيرد و اگر حضرت زهرا از آنان راضى بود و كار آنان را درست مىدانست با آنان چنين رفتار نمىكرد ، و هيچ كس نمىتواند واقعيّتى را كه گفتيم منكر شود زيرا روايات وارد شده در اين باب از شمار بيرون و داستان مشهورتر از آن است كه پنهان ماند . . . .
اگر بگويند : در [ قضيّه ] دفن حضرت در شب - بر فرض صحّت - طعن و ايرادى
هامش
( 1 ) طلاق ( 65 ) : 1 : زنان مطلّقه را از خانههاى خود خارج نكنيد و آنان نيز خارج نشوند مگر اينكه كار زشت آشكارى انجام دهند .