روايتى كه شيخ طوسى « 6 » در كتاب غيبت خود از نايب دوم شيخ محمّد بن عثمان عمروى - رضوان اللّه تعالى عليه - نقل كرده است كه :
« به خدا سوگند صاحب اين امر هر ساله در موسم حضور مىيابد ، مردم را مىبيند و مىشناسد ، و آنان وى را مىبينند ولى نمىشناسند . »
( 1 ) مقصود ، از صاحب اين امر ، امام مهدى - عليه السلام - است و مقصود از موسم ، موسم حجّ است و روايت بروشنى دلالت دارد بر مخفى نبودن جسم حضرت ، و براى تأكيد با قسم به خداوند متعال نيز قرين شده است . و نيز از سفير و نايب خاصّ حضرت مهدى - عليه السلام - صادر شده است كه بر حال آن حضرت از همه مردم مطّلعتر است .
و از همين دسته روايات است آنچه از قول همين سفير پيرامون پرسش از اسم امام مهدى - عليه السلام - نقل شده است كه :
« هرگاه اسم برده شود ، جستجو و مطالبه واقع مىشود . » « 7 »
( 2 ) اگر نظريّهء اوّل صادق باشد و جسم و بدن حضرت مهدى - سلام اللّه عليه - پنهان باشد ، مطالبه و جستجوى حكّام و فرمانروايان وقت خطرى براى ايشان ندارد زيرا به آن حضرت دست نمىيابند . ولى طبق نظريّهء دوم امكان خطر وجود دارد و لذا نبايد نام برده شود ، زيرا تا وقتى شخصيّت و عنوان حضرت و نام و نشانش ناشناخته باشد ، از دستيابى و آزاررسانى در امان خواهد بود . ولى اگر اسم برده شود و عنوان و خصوصيّات حضرت شناخته گردد ، ديگر امنيّتى نخواهد بود و احتمال ضرر و آزاررسانى زياد خواهد شد .
( 3 ) و از اين قبيل اخبار است توقيعى كه از سوى حضرت مهدى - سلام اللّه عليه - براى محمّد بن عثمان - رضوان اللّه عليه - صادر شده است « 8 » و در آن مىفرمايد :
« اگر مردم از اسم آگاه شوند ، آن را منتشر خواهند ساخت . و اگر از مكان اطّلاع يابند ، ديگران را بدانجا راهنمايى خواهند كرد . »
هامش
( 6 ) غيبت شيخ طوسى / 221 .
( 7 ) غيبت شيخ طوسى / 219 .
( 8 ) غيبت شيخ طوسى / 222 .