بر بندگان خود تفضّل فرموده و روز موعود را بر ايشان عطا كند . و خواسته است كه انسان را تربيت كرده و بذر مسئوليّت در مقابل چنان روزى را در دلش بكارد و شرايطى را ايجاد كند كه بتواند در مقابل آن روز مسئوليّتى را به عهده بگيرد .
( 1 )
جهت چهارم : برنامهريزى ويژهء الهى براى ايجاد و پيدايش رهبر
كه به عنوان شرط دوم سهمى در اصل برنامهريزى روز موعود داشت ، كه عبارت باشد از رهبرى بزرگ كه با دانش و تعاليم خود بتواند آن عدالت خالص فراگير را در تمامى پهنهء گيتى گسترش دهد .
اين مطلب را در دو زمينه مىتوانيم بررسى كنيم :
اوّل : از نظر ايجاد قابليّت و شايستگى اين رهبرى در شخص رهبر .
دوم : اين قابليّت در او رشد يافته و به سر حدّ كمال برسد . با در نظر گرفتن طرحى احتمالى كه به زودى به بررسى و برداشت آن از ادلّهء اسلامى خواهيم پرداخت .
( 2 )
زمينهء اوّل : ايجاد شخص رهبر ؛
انسانى كه بتواند اين رهبرى جهانى را به دست گيرد .
وجود چنين شخصى بعد از داشتن قابليّت ذاتى ، از نظر مسائل روحى و عقلانى ، وابسته به آن است كه شخصى آگاه از روشها و قوانين اين رهبرى ، به او كه شايستگى ذاتيش را دارد ، تعليم دهد و كاملا به او بياموزد . و اگر اين شخص تعليم دهنده كه خود داراى خصوصيّات رهبرى باشد و بتواند فرد بعد از خود را آموزش دهد ، در روى زمين وجود نداشت ، و مصلحت خداوند بر اين تعلّق گرفت كه با ايجاد اين رهبر حجّت را بر انسانها تمام كند ( بر طبق قانون معجزاتى كه قبلا بحث كردهايم ) ؛ در اين صورت از راه معجزهء وحى ، شخصى را به پيامبرى برمىگزيند .
بنابراين آموزگار و مربّى پيامبران كه آنها را شايستهء مقام رهبرى جهانى بنمايد ، فقط خداوند است كه در اين صورت پيامبر را به وجود آورده و برنامه و قانون