( 1 ) 2 ) ابن ماجه « 31 » از رسول خدا روايت كرده است كه فرمود :
« به زودى فتنهاى و جدائى و اختلافى خواهد بود . هرگاه چنين شد شمشيرت را به كوه احد ببر و بر كوه بزن تا تكّهتكّه شود ، و سپس در خانهات بنشين ؛ تا اينكه يا دستى خطا كار بيايدت ، و يا مرگى برسد كه كارت را به پايان رساند . »
سند اين حديث را ابن ماجه صحيح دانسته است .
( 2 ) 3 ) صدوق در كتاب كمال الدين « 32 » از حضرت باقر - عليه السلام - روايت كرده است كه راوى از آن حضرت مىپرسد : بهترين كارى كه يك مؤمن در اين زمان ( زمان غيبت ) مىتواند انجام دهد ، چه كارى است ؟ حضرت مىفرمايند :
نگهدارى زبان و خانهنشينى .
( 3 ) 4 ) نعمانى در كتاب غيبت « 33 » از حضرت باقر - عليه السلام - روايت كرده است :
« و هرگاه چنين بود ، پس زير فرشهاى خانهء خود باشيد . ( يعنى خانهنشين گرديد . ) »
( 4 ) 5 ) شيخ طوسى در كتاب غيبت « 34 » از حضرت صادق - عليه السلام - روايت كرده است كه آن حضرت فرمود :
« هرگاه چنين بود ، پس ملازم زيرفرشيهاى خانهء خود باشيد ( يعنى خانهنشينى اختيار كنيد ) تا آن پاكيزهء فرزند پاكيزه ، صاحب غيبت ، آشكار شود . »
مقصود از اين روايت ، همچون روايات پيشين ، خانهنشينى است . گفته مىشود : « حلس و تحلّس بالمكان » يعنى چسبيد به آن . و گفته مىشود : « فلان حلس بيته » يعنى چسبيده به خانهء خود و جدا نمىشود .
( 5 ) احد ( در روايت ابن ماجه ) همان كوه معروف نزديك مدينهء منوّره است ،
هامش
( 31 ) سنن ابن ماجه 2 / 1310 .
( 32 ) كمال الدين / 330 .
( 33 ) غيبت نعمانى / 263 .
( 34 ) غيبت شيخ طوسى / 103 .