چنان كه ترك امر به معروف و نهى از منكر نيز ، در آنجا كه واجب باشد ، از نظر اسلام حرام است و مستوجب كيفر مىباشد ، ( 1 ) چنان كه از رسول خدا نقل شده است :
« هرگاه امّت من ، امر به معروف و نهى از منكر را واگذار كنند و رها نمايند ، در اين صورت اعلام جنگ با خدا بدهند . »
( 2 ) و نيز از آن حضرت روايت شده است :
« امّت من پيوسته در خير و خوبى خواهند بود تا وقتى كه امر به معروف و نهى از منكر بنمايند ، و بر خوبيها و نيكيها همكارى و هميارى داشته باشند . وقتى اين وظيفه را ترك كردند ، بركتها از آنها گرفته شده و برخى بر برخى ديگر چيره خواهند شد و در زمين و آسمان ياورى نخواهند داشت . »
معناى اينكه در آسمان ياورى ندارند ، آن است كه خداوند از كار آنها راضى نيست ، و اعمالشان را امضا و تثبيت نخواهد كرد .
( 3 )
وجوب بركنارى
: در جايى كه كارهاى اجتماعى و شركت در مسائل جمعى حرام باشد ، بر كنار بودن و عزلت واجب است . و اين در چندين حالت امكان دارد :
( 4 ) حالت اوّل : قيام به جهاد اسلامى ، بدون اجازهء امام و يا رهبر اسلامى و يا رئيس دولت اسلامى . اين قيام خودسرانه در اسلام حرام و غير مشروع مىباشد ، چه اينكه مقام رهبرى از آن بىخبر باشد ، و يا توجّه داشته باشد و اجازه ندهد ؛ تا چه رسد به قيامى كه عليه امام و در مقابل دولت اسلامى باشد ، چه به صورت جنگ منظّم و با لشكر و سپاه باشد ، و يا به صورتى نامنظّم و شورشى ( كه در اين صورت گناهى كبيره و در مواردى كفر است ) .
( 5 ) ما به روشنى ، مصلحت و اسرار اين مسأله را مىفهميم ، زيرا هميشه آن كس كه در مسند رهبرى اسلامى نشسته ، مصالح امور را بهتر تشخيص مىدهد و بهتر مىتواند هنگام لزوم جهاد را تعيين كند ؛ و لذا تصميمگيرى و كارهاى او در
هامش
دوزخ است . و دوزخ بد مرجع و بازگشتنى است .