معنويّت آنان را بالا مىبرد و شرايط ظهور را تسريع مىكند و لذا مىنگريم كه حضرت ، شيخ مفيد و ديگر برادران او را در نسلهاى بعدى بدين جهاد و پيكار ايمانى بزرگ دستور مىدهد .
( 1 ) و از اينجا مىفهميم كه فتنهاى كه در عبارت آمده به پديده تاريخ معينى نظر ندارد ، تا مانند آنچه در نامه قبل آمده بود آن را از نظر تاريخ عمومى مورد بحث قرار دهيم ؛ بلكه مقصود از اين فتنه همان انحراف همگانى است كه دامنگير جوامع بشرى در طول قرون دوران غيبت كبرى مىشود ، همان انحرافى كه حضرت به هنگام ظهور بر طرف مىسازد .
آنگاه حضرت در متن نامه اين نكته را يادآور مىشوند كه اين جهاد عملى است كه براى ترساندن تبهكاران و جلوگيريشان از راه باطل تعيين گشته است .
و در اثر اين جهاد و مقابله با اين فتنه و از ميان رفتن آن مؤمنان به شادى و نشاط آمده و جنايتپيشگان در غم و اندوه فرو مىروند .
( 2 ) نكتهء چهارم :
حضرت يكى از نشانههاى ظهور خود را متذكّر مىشوند : آن نشانه آن است كه از اين « لوثة » - تعبيرى است كه حضرت از آن فتنه و آشوب مىفرمايند - رويدادى بس تأسّف بار و جنايت اثر ، توسّط شخصى منافق و پليد و زشتكار پديد مىآيد كه خون بىگناهان را حلال شمرده و با نيرنگ خود قصد مؤمنان را مىكند ، لكن به مقصود خود نمىرسد .
مقصود آن است كه از اين فتنه و تباهى فراگير جامعه شخصى منحرف و منافق به قصد آزار و فريب مؤمنان ، مؤمنى را غافلگير كرده و از بين مىبرد و او هم به لقاء اللّه مىرسد ، ولى در عين حال وى به هدف نهايى خود نرسيده و مؤمنان بر اثر لطف و دعاى ويژهء حضرت مهدى - سلام اللّه عليه - در امنيّت و آسايش خود باقى مىمانند .
( 3 ) در نتيجهء اين امر است كه آن حضرت در نامهشان مىفرمايند كه : « پس دلهاى اولياء و دوستان ما مطمئن گردد و يقين داشته باشند كه از آسيب و زيان او در امان خواهند بود ، گرچه دشواريها و درگيريهاى هولانگيز آنان را بترساند . »
تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — صفحة 203
مساهمون: سيد حسن افتخارزاده
ص٢٠٣